இரண்டு குறும்படங்களை இணையத்தில் வாசித்தேன். அதை நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

Father and Daughter (2000)

எழுத்து & இயக்கம் : Michaël Dudok De Wit
இசை : Normand Roger, Denis L. Chartrand
மொழி : மொழிகடந்தது (நெதர்லாந்து)

பிரிவின் சுமை காலங்களைக் கடந்தும் நிற்கிறது. மனதை விட்டு அகற்றிவிடமுடியாத நினைவொன்று நாளெங்கும் வலியின் சதையைச் சுரண்டுகிறது. உறவு எனும் உறவு கட்டாயமாக்கப்பட்டு பிரிவை நிர்பந்தத்தில் வைக்கிறான் கடவுள்.

டச்சுநாட்டின் கரையொன்றில் தந்தையும் மகளும் வருகிறார்கள். பிரிவு எனும் நோயை அளித்துச் செல்ல தந்தை முடிவெடுக்கிறார். பிரிவைத் தாளாமல் மகளை அணைத்துவிட்டு, கரையில் விட்டுச் செல்கிறார். அறியாத வயதில் அமர்ந்திருக்கும் அச்சிறுமி, தந்தை வருவாரெனக் காத்திருந்து பின் துள்ளுகிறாள்.

தந்தை வரமாட்டார். தெரிந்துவிட்டது அவளுக்கு, திரும்பிச் செல்லுகிறாள்.

காலங்கள் கடக்கின்றன, கதிரின் வீச்சு மண்டையோட்டை உரிக்கும் சூரியகாலம், பூக்கள் நிரம்பி வழிந்த வசந்தகாலம், வானழுது நிலம் நனைந்த கார்காலம், மரங்கள் முடியுதிர்ந்து வழுக்கையாகிப் போன இலையுதிர்காலம்... எல்லாம் கடக்கின்றன. சிறுமி படித்து முடித்து காதலாகி, மணம்புரிந்து, குழந்தைகள் பெற்று வளர்ந்துவிடுகிறாள்.. ஒவ்வொரு காலத்திலும் அவள் தன் தந்தையை எதிர்நோக்கி அக்கரைக்கு வருகை புரிகிறாள்..

அவர் வரவேயில்லை. திரும்பிச் செல்லுகிறாள் பெருத்த ஏமாற்றத்துடன்...

பின்னுமொரு முதுமைகாலம், அவள் பனிப்போர்த்திய நதியின் கரையில் மிதிவண்டியை நிறுத்தமுடியாமல் நிறுத்திவிட்டு இறங்கி நடக்கிறாள். அங்கே, பனிமணலில் சிக்கியவாறு கிடந்த படகைக் காண்கிறாள். அது அவளது தந்தை சென்ற படகு. இறுதிவரையிலும் அவளால் காணவே முடியவில்லை. காலம் கடக்கிறது. முதியவள் எழுந்து நோக்குகிறாள், தொலைவில் அவரது தந்தை நின்றுகொண்டிருக்கிறார், தனது முதுமையை விட்டு நீங்கி இளமையாக அவளது தந்தையை அடைகிறாள், அணைக்கிறாள். தனிமையெனும் பெரும்சக்தியை மகள் வெல்லட்டும் என தந்தை தன் நோய் மறைத்து பிரிகிறார். தான் இன்னும் உயிருடனே இருப்பதாக தன் மகளை நம்பவைக்கிறார். இறுதியாக முதியவள் இறந்து தந்தையை அடைவதாக படம் முடிகிறது.

மனதில் சிறிது நேரம் சலனத்தை ஏற்படுத்திய இக்குறும்படம் தந்தையின் பிரிவுக்குப் பிறகான அவளது தனிமையையும் பாசத்தின் எதிர்நோக்கையும் மிக ஆழமாகக் கூறுகிறது. எட்டு நிமிடங்களே ஓடும் இப்படத்தினுள் ஒரு வாழ்க்கையை அடக்கியிருக்கிறார்கள். அதன் அடர்த்தி பார்த்தவர்களை பாதிப்புக்குள்ளாக்குகிறது. அசைபடமான இது, மோனோ வர்ணம் பூசப்பட்ட அசைபடமாகும். ஒளியமைப்பும் பிரதிபலிப்பும் பக்கபலமாக இருக்கிறது. இப்படத்தின் இயக்குனர் Michaël Dudok De Wit. சிறந்த அசைகுறும்படத்திற்கென 2000மாவது ஆண்டின் ஆஸ்கர் விருதும் பெற்றிருக்கிறது. உணர்வுகளை உலவவிடும் அத்தனை பேருக்கான படமிது.



Oktapodi (2007)

இயக்கம் : Julien Bocabeille, François-Xavier Chanioux, Olivier Delabarre, Thierry Marchand, Quentin Marmier, Emud Mokhberi
இசை : Kenny Wood
மொழி : மொழிகடந்தது (ப்ரான்ஸ்)


கால்கள் பிணைந்து காதல் புரிந்தன அந்த ஆக்டோபஸ்கள், அதிலிருந்து ஒன்று பிரிக்கப்படுகிறது, அது எடைபோடப்பட்டு வாடிக்கையாளருக்கு விற்கப்படுகிறது, காதலியைப் பிரித்துவிட்ட விரக்தியில் கண்ணாடித் தொட்டியில் கண் வைத்து பார்க்கிறது அந்த செம்மெய் ஆக்டோபஸ். வாடிக்கையாளன் தன் காதலியை வெட்டித் தின்னத்தான் வாங்கிச் செல்கிறான் என்று உணர்ந்த அது, தொட்டியை விட்டிறங்கி வாடிக்கையாளனின் வேனை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்கிறது. மெல்ல மெல்ல கண்ணாடிக்குச் சென்று இடையூறு கொடுக்க, தன் வாடிக்கையாளன் மிரண்டு அதை அடிக்கிறான். காதலி அடைந்திருந்த பெட்டி திறக்கப்படுகிறது, இருவரும் வெளியேறுகிறார்கள்.

மனித இனத்தை வெல்ல இந்த கால் மிருகங்களுக்கென்ன திமிர்? வாடிக்கையாளன் வண்டியைச் செலுத்தினான், காதலர்களைத் துரத்தினான்; இறுதியின் வென்றது ஜோடிகள். ஆனால், எங்கிருந்தோ பறந்து வந்த கழுகொன்று ஆணைக் கவ்விச் சென்றது.... அதன்பின்???

பல விருதுகள் பெற்று, ஆஸ்கருக்குப் பரிந்துறைக்கப்பட்ட அசைபடமான இது, சிறந்த ஆக்டோபஸ் காதலர்களையும் இரண்டரை நிமிடங்களில் ஒரு சின்ன அல்லது மிகப்பெரிய சண்டைக் காட்சியையும் காட்டுகிறது. ஆனால், சண்டைக் காட்சிகள் பிக்ஸரின் படங்களை நினைவூட்டுகின்றன. ராட்டடூயில் (Ratatouille) படத்தில் இதேபோன்ற காட்சி இருக்கிறது, உயர்திணையும் அஃறிணையும் வேறு வேறு அவ்வளவே. Julien Bocabeille, François-Xavier Chanioux, Olivier Delabarre, Thierry Marchand, Quentin Marmier ஆகியோரால் இயக்கப்பட்டிருக்கிறது, அனைவரும் (குறிப்பாக சிறுவர்கள்) பார்க்கவேண்டிய படம் இது.

29.7.10

குழந்தை ஓவியம்

|



மலைமுகடுகளுக்கிடையே
சூரியன் ஒளிந்திருப்பதாய்
வானம் குறுகி நிலப்பரப்பில்
பொதிந்திருப்பதாய்
தமிழின் எழுத்தொன்று
தலைகீழாய் அந்தரத்தில் தொங்குவதாய்
திரிந்த கயிற்றின் முனை
கீற்றுகளாய் படிந்திருப்பதாய்
அந்த ஓவியம் வரையப்பட்டிருக்கிறது
நல்லாயிருக்கா டாடி என்று
நீட்டுகிறாள்
வெரிகுட் என்று சொல்லியபடி
புன்னகைக்கிறார் கண்ணில்லாத அப்பா.

--------------------------------------

அவள் வரைந்த காகிதத்தின் வழியே
லாஸ்காக்ஸின்
கொம்புடைந்த காட்டெருமையொன்று
திறக்காத கதவின் வழியே
மூர்க்கமாக முட்டி வெளியேறுகிறது
ஒன்றன்பின் ஒன்றாய்
வீடுமுழுக்க
புற்களினிடையே பூண்டுகள்
முளைத்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன
தரைமுழுக்க
நிறங்களின் சாம்ராஜ்யம்
கொடிகட்டிப் பறக்கிறது
என் தலைக்கு மேலே
ஒரு விண்மீன்
ஊர்ந்து செல்லுகிறது
இன்னும் என்னென்ன
உருப்பெற காத்திருக்கின்றனவோ
அதென்னவோ தெரியவில்லை
நான் வரையும் பொழுது
எதுவுமே உருப்பெற்று
வெளியேறியதில்லை!

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வலையுலக வாசலுக்குள் அடி வைக்கிறேன். அது என் கண்களால் தொடக்கூடிய தொலைவில் இருக்கிறது. எழுத்துக்களால் நிரம்பிக் கிடக்கும் இவ்வாசலுக்கு எத்தனையோ முறை வந்து முகர்ந்து மட்டுமே சென்றிருக்கிறேன். எழுத்துக்கள் ஒவ்வொன்றும் விஷத்தன்மை கொண்டது. எட்டிப் பார்க்கும் நேரங்களில் அது கொட்டியிருக்கிறது என்னை. இப்பொழுத்தும் அப்படித்தான்.

ஆனால் இன்று திருப்பூரில் நிகழ்ந்த சேர்தளம் சந்திப்பு மிக நீண்ட பாதிப்பை மனதுக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தது. அது இன்று வித்தியாசமாகவும் சிறப்பானதாகவும் கவிஞர் மகுடேசுவரனைக் கொண்டு நிகழ்ந்தது. வறட்சியின் போது வளமைகளை எட்டிப் பார்ப்பது போன்று அக்கூட்டத்தினுள் நுழைந்திருந்தேன். கவிஞர் நடுவே அமர்ந்திருந்தார். நல்ல ஆஜானுபாகுவான தோற்றம். நன்கு கருத்து பெருத்த மீசை, அதன் விளிம்பு இருமுனை வாள் போன்று கூர்ந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. மொழியின் மேனடையை லாவகமாகக் கையாளும் கவிஞருக்குண்டான புறத்தோற்றம் கவிஞர் மகுடேசுவரனுக்குப் பொருத்தமாக இருந்தது. அவரை இதற்கு முன்பே அரிமா சங்கத்தின் சந்திப்பொன்றில் சந்தித்திருக்கிறேன். அன்றைப் போலவே இன்றும் இருந்தார். கவிதைகள் மூப்படையாதது போன்று அவரும் புற மாறுதல்களின்றி இருந்தார். நான் சற்றே தாமதமாகத்தான் நுழைந்தேன். கிட்டத்தட்ட பத்து பேருக்கும் மேலே அமர்ந்திருந்தார்கள். எண்ணிக்கையை வைத்திருக்கவில்லை அதைப் போன்றே பலருடைய பெயர் முகவரிகளும் தெரியவில்லை. (மன்னிக்க) வெயிலான், செல்வேந்திரன், பரிசல், சாமிநாதன், ராமன், முரளி, சொல்லரசன், என சிலரை மட்டுமே தெரிந்து வைத்திருக்கிறேன்.

இரண்டு வகையான முதன்மைப் பேச்சுக்களால் சந்திப்பு நிறைந்திருந்தது. கவிதைகளும் அது குறித்து நீடித்த விவாதங்களும், விமர்சனங்களும் சந்திப்பின் பாதிகாலத்தைத் தின்றன. கூட்டத்தில் வந்திருந்த அனைவரும் பலருடைய கவிதைகளையும், கவிஞர் மகுடேசுவரனின் கவிதைகளையும் மேற்கோள் காட்டி பேசினார்கள். புரிந்த/புரியாத கவிதைகள் குறித்து கவிஞர் தன் கருத்தை வெளியிட்டார், புரியாத கவிதைகள் எழுதப்படும் விதம் குறித்த என் சந்தேகங்களையும் அது வாசித்து, இருத்தல் குறித்த குழப்பங்களையும் சற்றேனும் தீர்த்து வைத்தது. கவிதைகளுக்கான விமர்சனங்களின் போது அது எளிமையாக கவிஞர் விளக்கினார். நண்பர்கள் அனைவரும் ஏறக்குறைய ஏதாவது ஒரு கவிதையை மேற்கோள் காட்டி உற்சாகமாகப் பேசி வந்தார்கள். அப்பொழுது வாசிப்புலகத்தின் வாசனையை நுகரமுடியாமல் போனதற்கு குறித்து வருத்தமும் ஏற்பட்டது. (இப்படி வருத்தப்படுவது இது முதல்முறையல்ல.). அனைவரும் நன்கு பேசினார்கள், நாலாபுறமும் வீசப்பட்ட கேள்விக் கணைகளை, கவிஞர் தன் இருமுனை வாளை முறுக்கிக் கொண்டே எதிர்கொண்டார், ஆனால் நான் மட்டும் மெளனத்தின் புணர்தலில் இருந்துவிட்டேன். ஒன்றுமே பேசவில்லை. பொதுவாக இம்மாதிரியான சந்திப்புக்களில் பேசுவது எனக்கு சங்கோஜமானது. மனம் தாழ்வுநிறம் பூசியது. கவிதைகளுக்குப் பிறகு சினிமா உலகம் குறித்து பேசப்பட்டது. அப்பொழுது நாங்கள் எல்லோரும் வானம் பார்த்தபடி அமர சங்கத்தின் மாடிக்குச் சென்றுவிட்டோம். இதற்கிடையே முன்னூற்றியருபது பாகைகளிலும் அவரை கருவியில் திருடிக் கொண்டிருந்தார் பரிசல்காரன்.

அரசியல், உலகமயமாக்கல், உள்ளூர் விவகாரங்கள், சொந்த அனுபவங்கள், என அத்தனையும் கவிஞர் பேசினார். அவர் குறிப்பிட்டவற்றுள் முக்கியமானது, கனவுலகம் குறித்த அதீத சிந்தனைகளும், அதனால் பாதிப்பாகும் சுயவாழ்நிலையும் ஆகும். எழுத்து ஒரு மாயக்கோப்பை, அதன் விளிம்பில் அமர்ந்து கொண்டே வாழ்க்கையை இழுத்துச் செல்பவர்களால் மட்டுமே சந்தோஷமான வாழ்க்கையை நடத்தமுடியும் என்றும், அப்படியாகத்தான் நானும் இருக்கிறேன் என்றும் கூறினார். முழுமையாக கனவுக்கோப்பைக்குள் விழுந்து உழழ்பவர்களைக் குறித்தும் அதற்கான அர்ப்பணம் குறித்தும் பேசினார். அதிலும், சினிமாவுக்குள் நுழைய குறைந்த சாத்தியங்களும் அதிக வலிகளும், நெடிய அர்பணிப்பும் தேவைப்படும் என்றார்.பொதுவாக, கவிஞனது பேச்சுக்களும், மொழிநடையும், ஒயிலும் அசாதாரணவாதிகளுக்குள் மட்டுமே புரியும்படியாகவும் புழங்கும்படியாகவும் இருக்குமென்பது நம் மனதில் இருக்கும் ஒரு மாயத்தோற்றம். அதை உடைத்தெறிந்துவிட்டு, எங்களுக்குள் கலந்து பேசியது எனக்குப் புதுமையாகத் தெரிந்தது. அவரது குரலொலி அருகிலிருப்போரைத் தின்றுவிடாதபடி மென்மைக்கும் உரத்தொலிக்கும் இடைப்பட்டு இருந்தது. கிட்டத்தட்ட மூன்று மணிநேரம் நிகழ்ந்த இச்சந்திப்பு நிச்சயம் சேர்தளம் திருப்பூர் குழுமத்திற்கு நினைவுப் பறைகளை விட்டு நீங்காமல் இருக்கும். அங்கு இறைந்த பேச்சுக்கள் சந்தித்த ஒவ்வொருவருக்கும் குறுஞ்சலனத்தையேனும் ஏற்படுத்தியிருக்கும்

எனக்கு இவ்வாய்ப்பை நல்கிய வெயிலான் அவர்களுக்கும் சேர்தளம் குழும நண்பர்களுக்கும் எனது நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அன்புடன்
ஆதவா.

Subscribe