16.11.10

Go Go கோவா பார்ட் 3

|

தினம் 3 (05-11-2010)

காலை எட்டு மணிக்கு எழுந்து Colva கடற்கரைக்குச் சென்றேன். மற்ற அனைவரும் நன்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சுமார் அரைமணிநேர உலாவலுக்குப் பிறகு அறைக்குச் சென்று அனைவரையும் எழுப்பி காபி சாப்பிட்டோம். கோல்மார் ரெஸ்டாரெண்ட் காப்பி அவ்வளவு சுவையில்லை ஆனால் 15 ரூபாய். பிறகு ஸ்கூபியைக் குளிக்கச் சொல்லிவிட்டு நாங்கள் நால்வரும் Flying Disk விளையாடச் சென்றோம். ஒருமணி நேரம் விளையாடிவிட்டு, அறைக்கு வந்து காலை உணவு ரெஸ்டாரெண்டிலேயே சாப்பிட்டோம். நாங்கள் அனைவரும் தயாராக மணி மதியம் 12.00 ஆகிவிட்டது. இன்றைய திட்டங்கள், நேற்றைய ஆட்டங்கள் எல்லாம் பேசிவிட்டு இன்று முழுக்க நகரங்களில் சுற்றலாம் என முடிவெடுத்தோம். அதன்படி எங்களது
பயணம் Loutolim ல் உள்ள Ancestral Goa - Big Foot க்குச் சென்றோம்.

கோவாவில் பண்டைய மக்கள், போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்று ஒரு கிராமத்தை வடிவமைத்து காண்பிக்கிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் அது குறித்த விளக்கங்களும் இருக்கின்றன. ஒரு சில போர்ச்சுக்கீசிய வீடுகளும் இருந்தன. பெரும்பாலானா நடைமுறைகள் குறிப்பாக, குளத்தருகே துவைப்பது, மார்க்கெட்டில் காய்விற்பது போன்றவை இன்றும் இந்தியாவில் இருப்பதால் எனக்கு எதுவும் அதிசயமாகத் தெரியவில்லை. பானைகளில் நீர் புழங்குவதெல்லாம் காண்பிக்கப்படுவது சிலசமயம் வெறுப்பாகவும் இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் ரசிக்கவிடாமல் சீக்கிரமாகவே துரத்திவிடுகிறார்கள். எனினும் அது வெளிநாட்டவர்களுக்கானவை என்றறிந்து மனம் தேறினோம்!


கொகொவா பானம்
கொகொவா பழத்தால் ஆனது, இதை அருந்தத் தருகிறார்கள்

அங்கிருந்தே Big Foot க்குச் சென்றோம். திருமாலின் சன்னதியொன்றும் பிக் ஃபூட் எனச் சொல்லப்படும் பாதவடிவிலான இயற்கையாகவே அமைந்துவிட்ட பாறையொன்றும் இருக்கிறது. பூஜை வழிபாடுகள் ஏதுமில்லை ; அங்கே விரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் சேலையில் நமது பாதங்களைப் பதித்துக் கொள்ளுதலின் பொருட்டு நமது எண்ணங்கள் நிறைவேறும் என்பது நம்பிக்கை.

கோவிலை விட்டு வெளியே நடந்தோம். மரங்களும் கொடிகளும் செடிகளும் நிறைய காணப்படுகின்றன. ஓரிடத்தில் 108 கள்ளிச் செடிகளும் ஒருசேர ஓரிடத்தில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கிருந்து ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தால் “உலகின் மிக கொடூரமான மிருகம்” என்று ஒரு மிருகத்தைக் காண்பிக்கிறார்கள். அது சிறையில் அடைபட்டிருந்தது. நாங்கள் சென்றபொழுது ஐந்தாக இருந்தது. அதை விளக்குவதை விட நீங்கள் பார்ப்பதே நன்று. பிறகு மீராபாய் சிற்பம் ஒன்றைப் பார்த்தோம்.. Maendra Joceline Araujo Alvares என்பவரால் செதுக்கப்பட்ட இது உலகின் நீளமான சிற்பங்களில் ஒன்று. (14 மீ x 5 மீ) மொத்தம் 30 நாளில் செதுக்கப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லுகிறார்கள். 


வெளியேறும் வழியில் ஒரு கடையிருந்தது... இயற்கைப் பொருட்களாலான பொம்மைகள் விற்கப்படுகின்றன. Magic Lamp ஒன்று விற்கப்படுகிறது. இதனடியில் எண்ணை ஊற்றி கவிழ்த்து தீபமேற்றினால் எண்ணை வழிவதேயில்லை..


அந்த கடையில் ஒரு அழகான பெண்ணொருத்தி பொருட்களை விற்பனை செய்துகொண்டிருந்தாள். நாங்கள் கண்களைக் கழற்றிவிட்டு வெளியே வந்தோம். இவற்றைப் பார்வையிட நுழைவுக் கட்டணம் தலைக்கு 50.00 ரூபாய், கேமராவுக்கு 25.00 ரூபாய். அருகே மியூசியம், பழங்கால வீடுகள் ஆகியவை இருக்கின்றன. நேரம் கிடைப்பவர்கள் ஒருமுறை பார்க்கலாம்.. எனக்கு ஆர்வமில்லாமல் போனது!

Ancestral Goa விலிருந்து Old Goa செல்லும் வழியில் சாந்த துர்கா கோவிலுக்குச் சென்றோம். தென்னிந்திய இந்துக் கோவில்களைப் போல அல்லாமல் போர்ச்சுக்கீசிய முறைப்படி கட்டப்பட்டிருக்கும் இக்கோவிலின் முன்பு வெள்ளை நிறத்தினாலான தூணொன்று காணப்படுகிறது. பின்புறம் ஓடுகளால் வேயப்பட்டு காணப்படுகிறது. தென்னிந்திய கோவில்களைப் போல பிரம்மாண்டம் ஏதும் தெரியவில்லை. ஆனால் கோவில் வெகு சுத்தமாகப் பேணப்படுகிறது. டைல்ஸ் மற்றும் மார்பில்களால் கட்டப்பட்டு வித்தியாசமாகவும் இருக்கிறது. இந்துக்கள் மட்டுமல்லாமல் மற்ற மதத்தினரும் வழிபடுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. பூஜைகள் ஏதுமில்லை, புகைப்படம் எடுக்கவும் அனுமதி வழங்கப்படுகிறது. சாந்ததுர்கா மற்றும் லக்*ஷ்மீ நாராயணீ யையும் தரிசித்துவிட்டு 4.00 மணிக்கு Old Goa வந்தடைந்தோம்.




சேவியர் சர்ச் என்றழைக்கப்படும் இந்த கிறிஸ்தவ ஆலயம் கிறித்தவ மதபோதகரான ஃப்ரான்ஸின் சேவியரின் அழியா உடலைக் கொண்டிருக்கிறது. இது UNESCO வின் கீழ் பராமரிப்பில் உள்ளது. சுமார் 500 வருடங்கள் பழைமையான இந்த ஆலயம் பிரம்மாண்டமான ஆன்மீகம் நிறைந்த உணர்வைத் தருகிறது. அந்த ஆலயத்தைப் பார்த்ததுமே மனது குதூகலிக்கிறது. உள்ளமைப்பும் நுணுக்கமான பணிகளும் வியக்கவைக்கின்றன. ஆலயத்தின் வலது பக்கத்தில் சேவியரின் உடல் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நிறைய வெளிநாட்டவர்கள் இங்கே ஆலயத்தைப் பார்க்கக் குவிகிறார்கள்.



நுணுக்கமான கட்டட அமைப்பு இருந்தாலும் ஆலயம் தனியே அல்லாமல் இன்னொரு கட்டிடத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருப்பது அவ்வளவு நன்றாக இல்லை. சர்ச்சை விட்டு வெளியே வந்து அருகேயிருக்கும் மியூசியங்களுக்குச் செல்லாமல் சிறிது நேரம் இளைப்பாறிவிட்டு Miramar Beach க்குச் செல்ல திட்டமிட்டோம். ஒல்ட் கோவாவிலிருந்து Tiswadi வழியாக மாண்டோவி ஆறைப் பார்த்தவாறே செல்லும் பயணம் சுகமானது. அங்கிருந்து Panajiயை அடைந்து மிராமருக்குச் சென்றோம். அப்போதே மணி ஆறு ஆகியிருந்தது. பனாஜியில் கேசினோக்கள் நிறைந்த கப்பல்கள் நிறைய நிற்கின்றன. அதனோடு 1 மணிநேரம் கப்பலில் பயணிப்பதற்காகவும் (River Cruise) காத்திருக்கும் கூட்டம் நிறைய இருந்தன. பனாஜியில் சாலைகள் சற்று அகலமாகவும் சுத்தமாகவும் ஒரு பெரிய மாநகருக்குள் நுழையும் உணர்வும் ஏற்படுகிறது. Miramar கடற்கரைக்குச் செல்லும் முன் சாப்பிட்டுவிடுவது என்று தோணியது. கடற்கரையை ஒட்டிய ரெஸ்டாரண்ட் ஒன்றில் சாண்ட்விச், பிரட் ஆம்லெட் போன்றவை கணக்கு வழக்கில்லாமல் நுழைந்தது. ஆளாளுக்கு ஒரு டிஷ் சொன்னார்கள். கொசுக்கடியாக இருந்ததால் சிரமமாக இருந்தது..

மிராமர் பீச் மெரினாவை ஞாபகப்படுத்தியது.. மாண்டோவி ஆறு கடலில் கலக்குமிடத்தில் இருப்பது ஒரு சிறப்பு. அன்று தீபாவளி என்பதே மிராமரில் வாணவேடிக்கையைப் பார்க்கும்பொழுதுதான் ஞாபகத்திற்கே வந்தது. நிறைய இந்தியக் குடும்பங்கள் வருகின்றன. கடற்கரை சற்று அகலமாக இருந்ததாலும் மழை தூறியதாலும் கடலைத் தொட்டுப் பார்க்க முடியவில்லை. சற்று தூரம் நடந்த பிறகு திரும்பவும் காருக்கே சென்றுவிட்டோம். Miramar லிருந்து நாங்கள் தங்கியிருந்த Colva வுக்கு இரவு எட்டு மணிக்கெல்லாம் வந்துவிட்டோம். அந்நேரத்திலேயே அறைக்கு வந்து என்னசெய்வது என்று யோசித்து வீதிகளில் ஒரு சுற்று சுற்றினோம். அப்போது கோகுலில் நண்பர்கள் கோவாவிற்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் அவர்களின் திட்டம் என்னென்ன என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டோம். அதன்படி தென் கோவாவில் உள்ள Palolem Beach க்குச் செல்லுவதாக இரவே முடிவெடுத்தோம். வெகு நேரம் சுற்றியலைந்த பிறகு அறைக்கு வந்து மீண்டும் Colva Beachக்குச் சென்றோம். ஸ்கூபி பீர் குடித்துக் கொண்டிருக்க, நாங்கள் மீண்டும் ஒரு நடை நடந்து கொண்டிருந்தோம். இரவு அறைக்குத் திரும்பி ஜெ.பியின் மடிக்கணிணியில் PNR நிலவரம் தெரிந்துகொண்டோம். இன்னும் டிக்கட் கன்ஃபர்ம் ஆகவில்லை... நாங்கள் ஐந்து பேருமே காத்திருப்புப் பட்டியலில் இருந்தோம்... நாங்கள் மட்டும்!! எப்படி ஊருக்குப் போய்ச் சேருவது என்ற குழப்பம் இருந்தது!! குழப்பத்தோடு குழப்பமாக உறங்கிப் போனோம்.

தொடரும்....

12.11.10

Go Go கோவா 2

|

ரொம்ப நேரமும் தூங்கமுடியவில்லை, அதிகாலை 3.45 க்கு ஸ்கூபி எங்களை எழுப்பி விட்டான். நான் பிறகு எல்லாரையும் எழுப்பினேன். அதிகாலை 6.30 க்கு மடகோவா (Madgaon) போய்ச் சேர்ந்தது... இரயில் பயணத்தின் போது கர்நாடக மற்றும் கோவாவின் இயற்கையை வெகுவாக ரசித்து ஆளாளுக்கு கமெண்ட் அடித்தோம். இயற்கையின் நிர்வாணத்தைப் பார்க்கும்பொழுது மனதில் சந்தோசம் பெருகுகிறது, விடியலின்போது லேசாகத் தூறிய மழை இதமாக இருந்தது.. மலைகளின் முனையில் பனிமேகங்கள் தொட்டுச் செல்வதையும் மரங்களின் கிளைவழியாக இறங்கி வரும் நீர் ஜன்னலில் பட்டு சிலிர்த்ததையும் ரசித்தோம். குகைப்பாதைகள் சிலவற்றில் இரயில் நுழைந்ததும் ஜன்னல்வழியே குகையிலிருந்து வெளிவருவதை எட்டிப் பார்க்க முயன்றோம். ஆனால் முடியவில்லை!! 

மடகோவா இரயில் நிலையத்தில் இறங்கியதும் GRD புரபசருக்கு விடைகொடுத்துவிட்டு, வெளியே வந்தோம். புதிதாக இறங்கி வருபவர்களைக் கண்டதும் டாக்ஸி ஓட்டுனர்கள் நூறு ரூபாய்க்கு டாக்ஸி வரும், குறைந்த வாடகையுள்ள விடுதியைக் காண்பிக்கிறேன் என்று நச்சரிப்பார்கள். நாம் முன்கூட்டியே விடுதியை முன்பதிவு செய்திருந்தாலோ அல்லது விடுதியின் முகவரி தெரிந்திருந்தாலோ நமக்குக் கவலையே இல்லை. எதுவும் செய்யாதவர்கள் தெரியாதவர்கள் தனியார் டாக்ஸியை அணுகவேண்டாம். அரசு “Prepaid Taxi” விடுகிறது. நாம் இடத்தின் பெயரைச் சொன்னால் அதற்கேற்ப கட்டணம் உண்டு. நாங்கள் முன்பே விசாரித்த விடுதிக்குச் சென்று பார்த்தோம். அங்கே வசதி சரியில்லை என்பதால் அந்த டாக்ஸி ஓட்டுனரிடம் Beach Resort ஏதாவது குறைந்த வாடகையில் கிடைக்குமாவென விசாரித்தோம். அந்த டாக்ஸி ஓட்டுனருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. எங்களுக்கு ஹிந்தி தெரியாது என்றாலும் ஜெ.பி ஓரளவு ஹிந்தி பேசுவான் (பட்லர் ஹிந்தி என்று கிண்டல் செய்தோம்) கோவாவில் மொழி பரி மாற்றத்திற்கு ஹிந்தி அவசியம் தேவை... என்றாலும் மிக்க அவசியமில்லை, ஆங்கிலம் கண்டிப்பாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அந்த ஓட்டுனர் Colmar எனும் ரெசார்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான் (அதற்குத் தனியே 250 ருபாய் வசூலித்துக் கொண்டான்) Colva Beach க்கு வெகு அருகிலேயே அமைந்திருக்கும் Colmar ல் இரண்டு பேர் தங்கக்கூடிய (ஒன்றிணைந்த) காட்டேஜ் நன்றாக இருந்தது. காலை ஒன்பது மணிக்கே ஹோட்டலுக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். 12.00 Noon Check out என்றாலும் நாங்கள் தங்கவேண்டிய இரண்டு நாட்களுக்கு மட்டுமே பணம் செலுத்தினோம். இரண்டு அறைகளை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டோம், ஒன்றிற்கு வாடகை ரூபாய் 1200.00

அறைக்கு எதிரே நீச்சல் குளம் இருந்தது. சுற்றிலும் தோட்டம், ரெஸார்ட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் கடற்கரை... கோவாவில் கடற்கரையோரமாக அறை எடுத்துக் கொள்ளுவது சிறந்தது.. குறிப்பாக கடலில் விளையாட நினைப்பவர்களுக்கு.. நான் அறைக்குச் சென்றதும் குளிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். மற்ற அனைவரும் கடற்கரைக்குச் சென்று Flying Disk விளையாடினார்கள். சுமார் 10.30 க்கு எல்லோரும் தயாராகி, நாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த மீத சாப்பாட்டை சாப்பிட்டோம். புளிசாதம் என்பதால் கெடாது. கோவா வரும் வரையிலான சாப்பாட்டுச் செலவை வெகுவாக குறைத்துவிட்டிருந்தோம். சிறிது நேரம் கோல்வா கடற்கரையில் உலாவினேன். நன்கு வெண்மையான சூடான மணல், நீளமான கடற்கரை, தென்னைமரமும் ரெஸார்டுகளும் லைஃப் கார்டுகளும் நிறைந்திருந்தன. ஓரளவு சுத்தமாகவே இருந்தது.


அடுத்தடுத்து எங்கே செல்வது என்று திட்டம் தயார் செய்தோம். கோவா சுற்றுப்பிரயாணத் திட்டத்தை நானே முன்னின்று வகுத்தேன். அன்றன்று எங்கே செல்வது என்பது முடிவானது. இரண்டு நாள் டூருக்கான ஏற்பாடுகளை நாளொன்றுக்கு சுமார் 150.00 ரூபாய் செலவில் கோவா சுற்றுலாத் துறை ஏற்பாடு செய்து தரும் என்று கேட்டறிந்தோம், என்றாலும் கார் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்து செல்வது என்று முடிவானது. அதன்படி Santro காரை நாளொன்றுக்கு 1200 ரூபாய் வாடகைக்கு ஏற்பாடு செய்தோம். மோட்டார் வண்டியென்றால் நாளொன்றுக்கு 250லிருந்து கிடைக்கும். முதலில் நேராக மடகோவா சென்று பெட்ரோல் அடித்துவிட்டு Ashvem Beach க்குச் செல்வதாக முடிவானோம். கோவா சாலைகள் குறுகலாக இருப்பினும் அற்புதமாக இருக்கிறது. அங்கங்கே செல்லவேண்டிய இடத்திற்கான குறியீடு பலகைகள் நமக்கு பெரும்பாலும் உதவுகின்றன. Google Maps இருந்தால் இன்னும் வசதி, நாங்கள் பெரும்பாலும் Google Maps வழியாகவே அந்தந்த இடங்களைச் சென்றடைந்தோம். Ashvem Beach தூரம் அதிகம் என்பதால் முதலில் நன்கு கேள்விப்பட்ட பாகாவுக்கு (Baga Beach) சென்றோம். NH 17 கோவாவில் செல்கிறது. இதன் வழியேதான் வடக்கு கோவா பீச்சுகளுக்குச் செல்லமுடியும். Baga செல்வதற்கு கிட்டத்தட்ட 60 கி.மீட்டர் Colva விலிருந்து பயணிக்கவேண்டி வரும்; Calangute லிருந்து Baga வரை வெளிநாட்டினரின் நடமாட்டம் அதிகம் இருக்கிறது.



பாகாவில் எதிர்பார்த்த கூட்டமில்லை, கடற்கரையை ஒட்டியுள்ள Brittos ரெஸ்டாரெண்டுக்கு அடுத்து நிறைய மசாஜ் செண்டர்கள், டாட்டு போட்டுவிடுபவர்கள், நீர் விளையாட்டுக்கு ஆள்பிடிப்பவர்கள், ஆகியவற்றைப் பார்க்கலாம். பீச் பெட்டுகளில் பெரும்பாலும் வெளிநாட்டவர் பிகினி ஆடைகளில் படுத்துக் கொண்டு ஏதாவது ஒரு கதை புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டும், அரட்டை அடித்துக் கொண்டும் இருப்பார்கள். பாகா வெள்ளை மணல் பீச். கடலில் அதிக ஆழமோ அலையோ இருப்பதில்லை, அரபிக்கடல் மிகவும் உப்புக் கரித்தது.பீச் முழுக்க விளையாட்டுக்களால் நிரம்பியிருக்கிறது. அதற்கென ஆள்பிடிப்பவர்கள் ஒவ்வொரு விளையாட்டையும் ஐநூறிலிருந்து ஆயிரத்தைநூறு வரையும் சொல்லுகிறார்கள். நாம் பேரம் பேசாவிடில் அவ்வளவுதான்... நாங்கள் மாருதி 800 என்பவரிடம் பேரம் பேசினோம்... நான்கு விளையாட்டுகளுக்கு தலைக்கு 750 ரூபாய் பேசினோம்.



பேசி முடிவானதும் முதலில் Pumbing Ride க்குத் தயாரானோம். ரைடுக்குச் செல்லும் எல்லாருக்குமே Life Jacket போட்டுவிடுகிறார்கள். இரண்டிரண்டு பேராக வாட்டர் பலூனில் அமர்ந்து போட்டில் வேகமாக இழுத்துச் சென்றார்கள். அலைகளில் ஏறி இறங்கி முகத்தில் நீர் அடிக்க செல்வதே குஷியான அனுபவம்தான். அடுத்து Banana Ride சென்றோம். வாழைப்பழம் போன்ற நீளமான வாட்டர் பலூனில் அமரவைத்து வெகுதூரம் கடலுக்குக் கூட்டி சென்று அதிலிருந்து தள்ளி விடுகிறார்கள். நன்கு மூழ்கி எழுந்த பிறகு மீண்டும் அங்கிருந்து வாழைப்பழ வாட்டர்பலூனில் ஏறி கரைக்குக் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார்கள். கடலின் நடுவில் நீச்சல் தெரியாமல் மிதப்பதே எனக்கு மிகவும் புதிதாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. மூன்றாவது Water Scooter Ride. கடலின் பாதிவரைக்கும் ஸ்கூட்டரில் அழைத்துச் சென்று கொஞ்ச தூரம் நம்மை ஓட்டவைப்பார்கள். கடலில் ஸ்கூட்டர் ஓட்டுவதும் புதுமையான அனுபவம்தான்.. நான்காவதாக Para Sailing. படகில் முதலில் அழைத்துச் சென்று பாராசூட் கப்பல்களில் நம்மை சேர்ப்பார்கள். அந்த கப்பல் இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் சென்று ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகவோ அல்லது இரண்டிரண்டு பேராகவோ பாராசூட்டில் பறக்கவிடுவார்கள். ஐந்து முதல் பத்து நிமிடம் வரை பாராசூட்டில் பறந்து மொத்த பாகா பீச்சையும் பார்க்கலாம்... கீழே எட்டிப் பார்த்தால் பாதங்கள் குறுகுறுக்கும். இன்னொரு பக்கம் எல்லையில்லாமல் கடல்.. மொத்தத்தில் பறந்த பொழுது எல்லாவற்றையும் மறந்திருந்தேன். பாராசெய்ல் கப்பலில் எங்களுக்கெதிரே போலந்து நாட்டு தம்பதிகள் இருந்தனர். நாங்கள் பேசி கிண்டலடிப்பதையும் போட்டோ எடுத்து ஆராவரிப்பதையும் வெகுவாக ரசித்தார்கள். பாராசூட்டில் பறக்கும் பொழுதே லேசாக தூறல்விட்ட மழை, கப்பல் படகை அடையும் பொழுது நன்கு பெய்தது. நாங்கள் கப்பலிலிருந்து படகுக்குச் செல்லும்பொழுது படகிலிருந்து மூன்று வடிவான பெண்கள் கப்பலுக்குச் சென்றனர்... கொடுமை... பாகாவில் பெரும்பாலும் வெளிநாட்டினர் அதிகம் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் ஓரளவு வருகிறார்கள். பலர் விளையாடுவதில் ஆர்வத்தைக் காட்டுவதைவிட, பீச் பெட்டில் படுத்திருப்பதையே விரும்புகிறார்கள். வெளிநாட்டுப் பெண்கள் அனைவருமே பிகினி, பாண்டி, லிங்கரி போன்ற Beachwear களோடுதான் சுற்றுகிறார்கள். ஒரு சில உள்நாட்டு சுற்றுலாப்பயணிகளும் கூட. இந்தியாவைப் பற்றியும் இந்திய மக்களைப் பற்றியும் தெளிவாகத் தெரிந்துவைத்துக் கொண்டேதான் வருகிறார்கள். விளையாட்டுகளுக்கோ, அல்லது பொருள் வாங்குவதற்கோ யாரும் சொன்னவிலைக்கு படியமாட்டார்கள், நன்கு பேரம் பேசுகிறார்கள். அதைவிட விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.


மழை விட்டபாடில்லை, நேரே காருக்குச் சென்றோம். பாகா அருகே Shower ல் குளிக்க இடமில்லை, அதனால் தலைதுவட்டிவிட்டு அப்படியே அருகேயிருந்த Anjuna Beachக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தோம். அப்போதே மணி 4.30 ஆகியிருந்தது. அஞ்சுனாவுக்கு அருகே உள்ள ஒரு ரெஸ்டாரெண்டில் சாப்பிட்டோம். Tuna Fish என்றொரு உணவு வகையை சுவைத்துப் பார்த்தோம். மிக நன்றாக இருந்தது. அது மட்டுமே 300 ரூபாய். அனைவரும் சிக்கன், மட்டன் பிரியாணி சாப்பிட்டோம். அருமையான சுவை, நம்மூரில் கிடைக்கும் அதே விலைதான். (ரூ 120.00)


மாலை ஐந்து மணிக்கு அஞ்சுனா பீச்சை அடைந்தோம். அது ராக்கி பீச் என்றும் கூறப்படுகிறது. அதற்கேற்ப பாறைகள் மட்டுமே கரைகளாக இருக்கிறது. பாகா பீச்சில் விளையாடியதில் ஓரளவு களைப்பு இருந்தாலும் சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்று தெரிந்து ஓரளவு உற்சாகமானோம். பாறை கடற்கரையான Anjunaa வில் விளையாடுவதற்கான
எந்தவொரு விஷயமும் கிடையாது! வாய் அரைக்கும் பண்டங்களின் விலையும் அதிகம். ஒரு சுட்ட சோளம் 20.00 ரூபாய். அதுவும் பேரம் பேசியிருந்தால் 10.00 ரூபாய்க்கே கிடைத்திருக்குமென்பது எங்களுக்கு அடுத்தவர்கள் வாங்கும்போதுதான் தெரிந்தது. சுமார் 6.30 மணிக்கு அஸ்தமனம் முடிந்தபிறகு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.


நேராக Calangute - Baga சாலையில் வந்து நின்றோம். பாகா பீச்சுக்கு மீண்டும் இரவு வந்து சிறிது தூரம் நடந்தோம். ரம்மியமான விளக்கொளியில் கடற்கரை முழுக்க அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள் வெகு அதிகம். இரவில் ஏதாவது ஒரு Pub க்குச் செல்லவேண்டும் என்பது திட்டம். எங்களுக்கு கார் வாடகைக்குக் கொடுத்த எட்வின் என்பவரைத் தொடர்பு கொண்டோம். அவர் கூறிய Fire Lounge எனும் Pub க்குப் பேசினோம், அங்கிருந்து ஒரு நபர் எங்களை அழைத்துச் சென்றார்கள். நாங்கள் சுமார் 8.00 மணிக்கே வந்துவிட்டதால் Pub, 10.00 மணிக்கு மேல்தான் கூட்டம் அதிகமாக வரும் என்றார். மேலும் அவர் பேசியதில் எங்களுக்கு நம்பிக்கையுமில்லை. ஆகவே நானும் ஸ்கூபியும் ஜெ.பியும் கொஞ்சநேரம் வீதிகளில் நடப்பது என்று முடிவு செய்து நடந்து கொண்டிருந்தோம். இரவு நேரங்களில் இப்படி நடப்பவர்களைக் கண்டதுமே அவர்கள் பப்” தேடித்தான் அலைகிறார்கள் என்று முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள் சிலர். அவர்களாகவே வந்து Pubக்குப் போகவேண்டுமா என்று கேட்டுவிடுகிறார்கள். நாங்கள் அணுகுவதற்கு முன் ஒருசிலர் எங்களை அணுகினார்கள். முடிவாக ஒரு Pubக்குப் போவது என்று எல்லோரும் காரில் கிளம்பினோம். அப்போதே மணி 10 ஆகிவிட்டது. கோகுல் ”தலைவலிக்கிறது, நீங்கள் போய்வாருங்கள்” என்று சொன்னான். நாங்கள் வற்புறுத்தினாலும் அவன் வரமாட்டான் என்பதால் அவனைத் தவிர மற்ற அனைவரும் உள்ளே நுழைந்தோம். மூன்றுவிதமான கட்டணங்கள் இருந்தன.

Rs. 500 க்கு 4 Drinks Token
Rs. 400 க்கு 2 Drinks Token
Rs 300 க்கு Without Drink

இதில் நானும் குட்டியும் 400 ரூபாயிலும் ஸ்கூபியும் ஜெ.பியும் 500 ரூபாயிலும் நுழைந்தோம். எங்கள் நால்வரில் ஸ்கூபிக்கு மட்டுமே பீர் குடிக்கும் பழக்கம் இருக்கிறது. மற்ற அனைவரும் குளிர்பானங்கள்தான். என்றாலும் அங்கே என்ன நடக்கிறது என்ற ஆவல் இருந்தது. கையில் முத்திரை குத்தி அனுப்பி வைத்தனர். உள்ளே நிறைய பேர் ஹிந்தி அல்லது ஆங்கிலப்பாடல்களுக்குத் தனக்குத் தெரிந்த முறையில் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். எல்லோரும் சரக்கடிப்பவர்களாகவே இருப்பது ஒன்றும் ஆச்சரியமல்ல. நாங்கள் சென்றிந்த பொழுது ஒன்றிரண்டு பெண்களும் ஆடுவதற்கு வந்திருந்தார்கள். கூட்டம் வருகை அதிகமாக அதிகமாக நிறைய பெண்களைப் பார்க்க முடிந்தது, எல்லோரும் அவரவருக்குத் தெரிந்த முறையில் ஆடினோம். எனக்கு நடனமாடி பழக்கமில்லையென்பதால் கூச்சம் அதிகமாக இருந்தது. ஒரு ஓரத்தில் போய் அமர்ந்து கொண்டு மற்றவர்கள் ஆடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு சில பெண்கள் நன்கு குடித்துவிட்டு ஆடுவதும் பின் மட்டையாவதும் நான் பார்த்திராத ஒன்று. சுமார் இரண்டு மணி நேரத்தில் வெளியே வந்துவிட்டோம். ஸ்கூபி மட்டும் குளிர்பானம், பீர், மற்றும் காக்டெயில் உட்பட 6 டோக்கன்களை பயன்படுத்தினான். நாங்கள் கோக் மற்றும் ஸ்ப்ரைட் ஆகியவற்றைக் குடித்தோம். சரக்கு சப்ளை செய்வது பெண்களாக இருந்தார்கள். வெளியே நன்கு மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கோகுலை எழுப்பிவிட்டு, அறைக்குச் செல்ல காரில் ஏறினோம். வரும் வழியில் ஒரு போலீஸிடம் வழிகேட்டு அவன் தவறான பாதையைச் சுட்டிக் காட்ட, நாங்கள் Vasco நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தோம். எனக்கு தவறுதலான பாதையாகத் தெரியவே, திரும்பவும் சுற்றி வந்து Colva சென்றோம். அப்பொழுது அதிகாலை 3.00 மணி ஆகியிருந்தது. Colva அருகேயிருந்த ஒரு ரெஸ்டாரெண்டில் சாப்பிட்டுவிட்டு அறைக்குச் செல்லுவோம் என்று குட்டி சொல்ல, சாப்பிடச் சென்றோம். அந்த நேரத்திலேயும் கூட்டம் இருந்தது. பெரும்பாலும் வெளிநாட்டவரே. அந்த ரெஸ்டாரெண்டில் சரக்குகளை அழகாக அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள். கோவாவில் டீ கிடைக்காத இடம் கூட பலவுண்டு, ஆனால் சரக்கு கிடைக்காத இடமேயில்லை, ஒரு பெட்டிக் கடையில் கூட சரக்கு விற்கிறார்கள். பெண்கள் கூச்சப்படாமல் சரக்கு விற்கிறார்கள். Teacher's, Royal Stag, Fosters, Black Label, King Fisher, என எல்லாவகையான பிராண்டுகளும் கிடைக்கிறது. ரெஸ்டாரெண்ட் விளக்குகளை கூடையால் மூடியவாறு அலங்கரித்து வசீகரிக்கச் செய்கிறார்கள். கோகுல் சாப்பிட மறுத்துவிட்டதாலும் வேறெந்த உணவுமில்லையென்பதாலும் பிரியாணியே பரிமாறச் சொன்னோம். நீண்ட நேரமானதால் ஜெ.பி காருக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டான். நாங்கள் மூவரும் சாப்பிட்டு முடித்தபிறகு எங்களுக்குப் பின்னேயிருந்த ஒரு வெளிநாட்டுக் குழுவொன்று கிதார் இசைத்து பாடலொன்றை அழகாகப் பாடினார்கள். கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தது. சுமார் 4.00 மணிக்கு அறைக்கு வந்து படுத்தோம். நல்ல தூக்கம்....

தொடரும்.....

10.11.10

Go Go கோவா

|

குன்னூரில் கால் உடைந்ததற்குப் பிறகு வேறு எந்த பயணமும் செல்லவில்லை என்பதால் தீபாவளியில் எப்படியாவது எங்காவது சென்றுவிடவேண்டும் என்று நண்பர்கள் எல்லாரும் மிகவும் முனைப்பாக இருந்தோம்! அவர்களை உங்களுக்கு முதலில் அறிமுகப்படுத்துகிறேன்.

  1. ஸ்கூபி, - குன்னூரில் பயணத்தில் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்
  2. கோகுல் - குன்னூரில் இவனது கார்தான் விபத்துக்குள்ளானதும் தெரிந்திருக்கும்
  3. ஆதவா - கால் ஒடிந்தவரை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்
  4. ஜெ.பி - எங்கள் பயணத்தில் முதல்முறையாக கலந்து கொள்ளும் நண்பன்
  5. குட்டி - முதல்முறையாக எங்களோடு..

எங்காவது போகலாம் என்றால் உடனே நண்பர்கள் சொல்வது கோவா பயணம் தான்.. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே சொல்லிச் சொல்லி, ஒருமுறை என்னால் தடைபட்டு, மறுமுறை ஸ்கூபியால் தடைப்பட்டு, இம்முறை போயே ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தோம். கோவா படம் வந்ததிலிருந்தே வீட்டில் உள்ளவர்கள் கோவா பற்றி நன்றாக அல்லாவிடினும் ஓரளவேனும் தெரிந்து வைத்திருந்ததால் அனுமதி கேட்டவுடனே “அங்கல்லாம் தண்ணியடிக்கிறவங்கதான் போவாங்க, உங்களுக்கென்ன ஜோலி?” என்று கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். என்றாலும் எப்படியோ அனுமதி வாங்கி தீபாவளியை கோவாவில் கொண்டாடலாம் என்று தீர்மானித்தோம். முதலிலேயே இரயிலில் முன்பதிவு செய்து கொள்ளவேண்டுமென்பதால் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரேயே கோவா பயண ஆரம்பத்தைத் துவக்கிவிட்டோம். எங்களது திட்டப்படி கோவாவில் காலை போய் சேரவேண்டும் என்று முடிவெடுத்து, திருப்பூரிலிருந்து ஷொரனூர் போய் அங்கிருந்து கோவாவுக்கு முன்பதிவு செய்தோம். திரும்ப வருகைக்கும் முன்பதிவு செய்திருந்தாலும் அது காத்திருப்புப் பட்டியலில்தான் இருந்தது. சரி எப்படியும் கிடைத்துவிடும் என்று நம்பிக்கையாக இருந்தோம்!!

கோவா செல்வதற்கு முன்பு :

  • கோவா செல்வதற்கு முன்பு அங்கே என்னென்னல்லாம் பார்க்கமுடியும், என்னன்ன இடம் இருக்கிறது, தங்கும் விடுதி விசாரிப்பு, கோவா வரைபடம் குறித்து பலவாறாக செய்திகளைச் சேகரித்து ஒரு சின்ன புத்தகமே அச்சிட்டோம். அது ஓரளவு பயனுள்ளதாக இருந்தது.
  • ஏற்கனவே போய் வந்தவர்களிடம் சில ஆலோசனைகளைக் கேட்டுக் கொண்டோம். குறிப்பாக, கோவா கைடுகளையோ, அல்லது சொந்த மொழி பேசி கவருபவரையோ நம்பாமல் இருக்கவேண்டும், சொன்ன விலையிலிருந்து பாதியளவு குறைத்து பொருளோ, அல்லது கடல் விளையாட்டுக்களையோ பேரம் பேசவேண்டும் ; வாடகை கார் அல்லது வண்டி எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று தெரிந்து கொண்டோம்.
  • இணையத்தில் கூறியுள்ளபடி தங்கும் விடுதி வசதியாக இருக்காது... ஒருமுறைக்கு இருமுறை விசாரித்து முன்பதிவு செய்யவேண்டும், அல்லது நாமே நேரடியாக கோவாவிற்குச் சென்றபிறகும் தங்கும்விடுதியின் வசதி பார்த்து தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
  • கோவாவில் என்ன வகையான ஆடை அணிவது என்ற குழப்பத்திற்கு இடமேயில்ல, டீ சர்ட், ஷார்ட்ஸ், மட்டுமே எல்லா இடங்களுக்கும் போதுமானது, சர்ச், கோவில்களுக்குச் செல்பவர்கள் பேண்ட், சர்ட் போட்டுக் கொள்ளலாம். கடற்கரைகளில் ஷார்ட்ஸ் அல்லது ஜட்டி போதுமானது, பெண்கள் தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப உடையணியலாம், கடற்கரைகளில் உலாவும்போது அல்லது விளையாடும்போது உடைகளில் கவனம் இருக்கவேண்டும். கடற்கரைகளில் சுடிதார், அல்லது சேலை ஒத்துவராது. ரொம்ப அதிகமாகவெல்லாம் துணி எடுத்துப் போகவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை
  • ஒன்றரை நாள் இரயில் பயணம் என்பதால் கூடுமானவரைக்கும் சாப்பாட்டுச் செலவை மிச்சம் செய்யலாம். நாங்கள் ஐந்து பேரும் ஆளுக்கொரு உணவு பதார்த்தம் செய்து எடுத்துக் கொண்டோம். பிளாஸ்டிக் பெட்டியில் (ஸ்வீட் பாக்ஸ்) அல்லது இலையால் மடித்து தூக்கியெறியும்படியான பொட்டலங்களைக் கொண்டுபோவது நல்லது.
  • கோவா செல்ல சரியான காலம் அக்டோபர் - மார்ச் என்பதால் இடைப்பட்ட காலத்தில் மழை அல்லது குளிர் இருக்கக் கூடும். மழைக்காலத்தில் ரெயின்கோட் எடுத்துக் கொள்வது நல்லது. கோவாவில் என்னதான் மழை பெய்தாலும் உஷ்ணம் அதிகம்... மார்ச்சுக்குப் பிறகு கோவா பயணம் பற்றி எண்ணவே வேண்டாம்.
  • பெரும்பாலான சுற்றுலா பயணிகள் நவீன உடையணிந்தே பயணிக்கிறார்கள். கடற்கரைகளில் பிகினியும் பாண்டியும் தான்... ஒரு சில இடத்தில் நிர்வாணமும் உண்டு ; ஆகவே குடும்பத்தோடு செல்ல நினைப்பவர்கள் அதிக கவனத்தோடு இருப்பது நல்லது.
தினம் 1 (03-11-10)

கால ஆறு முப்பதுக்கெல்லாம் ஸ்கூபியின் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டேன். 7.45 க்கு பாலக்காடுக்கு பஸ் கிளம்புமென்பதால் சீக்கிரமே கிளம்பினோம், ஆனால் நாங்கள் செல்வதற்குள் பஸ் கிளம்பிவிட்டது, திரும்பவும் 8.30 க்கு பாலக்காடு பஸ் இருக்குமென்று விசாரித்து பேருந்து நிலையத்திலேயே காத்திருந்தோம். ராக்கி எங்களை வழியனுப்ப வந்தான். பாவம் இரண்டு வருடங்களாக அவன் தான் கோவா வரேன் என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தான், இம்முறை அவனுக்கு தலைதீபாவளி என்பதால் வரமுடியாமல் போயிற்று. திருப்பூரிலிருந்து பாலக்காடுக்கு கிட்டத்தட்ட 110 கி.மீட்டர்கள். சுமார் 12.00 மணிக்கெல்லாம் பாலக்காடு போய்சேர்ந்தோம். ரயில் மாலை 5.00 மணிக்கு என்பதால் சீக்கிரமாகவே இரயில் நிலையத்திற்குச் சென்றுவிடவேண்டுமென்று முடிவெடுத்தோம். பாலக்காட்டிலிருந்து ஷொரனூருக்கு பஸ் விசாரிக்க, “கொளப்பள்ளி” எனும் ஊரிலிருந்து மூன்று கி.மீட்டர் தொலைவில் ஷொரனூர் இருப்பதாக அறிந்து கொளப்பள்ளி பஸ்ஸில் ஏறினோம். அங்கிருந்து சுமார் 50 கி.மி. பயணம்!!

பாலக்காடிலிருந்து கொளப்பள்ளி வரை கேரள பேருந்து பயணம் இனிமையானதாக இருந்தது. சுற்றிலும் பசுமை நிறைந்து அதில் ஒன்றிரண்டு இடங்களில் முட்டிக் கொண்டிருக்கும் வீடுகளாய் அழகான கட்டமைப்புத் திட்டம். ஒவ்வொரு வீடுகளும் வித்தியாசமாக கவர்ந்திழுப்பதாக இருந்தது. மதியம் 1.30 க்கு கொளப்பள்ளி வந்து சேர்ந்தோம். அங்கிருந்து ஆட்டோவில் ஷொரனூர் இரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். ஷொரனூர் இரயில்நிலையம் திருப்பூர் இரயில் நிலையத்தை விடவும் பெரியது. ஆறு பிளாட்பாரங்கள் இருந்தன.

மாலை ஐந்து மணிக்கு நேத்ராவதி எக்ஸ்பிரஸ் வந்துவிடும் என்பதால் அனைவரும் மதிய உணவை உண்டுவிடலாம் என்று இரயில் நிலையத்தில் உண்ண அமர்ந்தோம். குட்டி, காலையில் சாப்பிடுவதற்கு நூடுல்ஸ் செய்து எடுத்துவந்தான், காலையில் உண்ண நேரமில்லை, ஜெ.பி தக்காளி சாப்பாடு செய்து எடுத்து வந்தான், ஸ்கூபி உருளைக்கிழங்கும் கத்திரிக்காயும் சேர்ந்த பொறியல். சாப்பிட்டு விட்டு ஐந்தாவது பிளாட்பாரத்தில் வந்து அமர்ந்தோம்.

எங்களுக்கு அருகே ஒரு பெண்மணியும் ஒரு சிறுமியும் இருந்தார்கள். நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்து, “எல்லோரும் கோவா போகிறீர்களா” என்றார்கள். ஆமாம் என்றோம். அவர்களும் கோவாவுக்குத்தான் செல்கிறார்கள். தஞ்சாவூரில் பிறந்து, கோவாவில் வசிக்கிறார்கள். அந்த சிறுமியிடம் நான் பேசினேன். “நித்ய நீலாம்பரி” என்று தன்னுடைய பெயரைச் சொன்னாள். சுமார் 8 அல்லது 9 வயது இருக்கும் மூன்றாவது படிக்கும் அவள் மிக அழகாக இருந்தாள். மூக்கில் மூக்குத்தி குத்தியிருந்தாள். கையில் ஒரு டைரி ஒன்றை வைத்து குறிப்பு எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த டைரியை நான் வாங்கிப் பார்த்தேன் (”படிக்க வேண்டாம் அங்கில்”) அதன் இறுதியில் வெகு அழகான ஓவியங்களை வரைந்திருந்தாள். அதுவும் புதிது புதிதான சிந்தனைகளில்.... அதை நான் பாராட்டியதும் தனது ஓவிய புத்தகத்தைக் காண்பிக்க ஆர்வமானாள். ட்ரேஸ் முறையில் இருந்தாலும் நன்றாக வரையும் திறமை அப்பெண்ணுக்கு இருக்கிறது. கொஞ்ச நேரம் வரைவது குறித்து சில ஆலோசனைகளைக் கூறினேன். ஐந்து மணி வரையிலும் வரைவதும் விளையாடுவதுமாகவே சென்றது... எங்கள் பெயரை வாங்கி குறித்துக் கொண்டாள். எல்லோருடைய பெயரையும் குறிக்கும்பொழுது, குட்டியின் பெயரை SMALL என்று எழுதியது செம காமெடி! அப்பொழுதிலிருந்து அவனை Small Uncle என்றே கூப்பிட ஆரம்பித்தோம். இரயில் வந்ததும் நாங்கள் பிரிந்து கொண்டோம். அவசரத்தில் போன் எண்ணைக் கேட்க மறந்துவிட்டேன். அவர்கள் A/C கோச்சில் செல்வதால் இரயிலில் பார்க்க முடியாமல் போனது... போன் நம்பர் கேட்கமுடியாமல் போனது குறித்து வெகுவாக வருத்தப்பட்டேன்.

இரயிலில் ஜன்னலோரத்தில் நான், கோகுல், அடுத்தடுத்து ஸ்கூபி, ஜெ.பி, குட்டி அமர்ந்திருந்தோம். பயணக்களைப்பு குட்டியை நன்றாக ஓட்டுவதிலிருந்து தெரியாமலேயே போனது. இரவு 9.30 மணி வரை சீட்டு விளையாடினோம். குட்டிக்கு விளையாடத் தெரியாது என்பதால் அவன் செய்யும் காமெடிகளைப் பார்த்துப் பார்த்து வயிறு வலிக்கச் சிரித்துக் கொண்டே போனோம். இரவு குட்டி கொண்டுவந்திருந்த சப்பாத்தி, நான் கொண்டுவந்த புளிசாதம், ஸ்கூபியின் தக்காளித் தொக்கு, மற்றும் புளி ஊறுகாய் ஆகியவை உண்டோம். இரவில் கோவை GRD கல்லூரி புரபசர் ஒருவரின் நட்பு கிடைத்தது. அவரது மனைவி Goa institute of Management ல் புரபசராக (அல்லது மாணவியாக) இருப்பதாகக் கூறினார். கூடியவரையிலும் அவரிடம் கோவா குறித்த தகவல்களைப் பெற்றுக் கொண்டோம். இரவு 12.00 மணிக்கு மங்களூரை எட்டியது இரயில். பின்னர் நேரமாகவே அனைவரும் உறங்கச் சென்றோம்.

போட்டோக்களோடு தொடரும்...

Subscribe