24.7.09

முறிந்த சிறகு

|

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு
எனக்கொரு கடிதம் வந்தது
சுட்டெரிக்கும் வெறுமையின் மத்தியில்
எனக்கென தோன்றிவிட்ட மாயையை
அக்கடிதம் ஏற்படுத்தியிருந்தது
நிரம்பி வழியும் தனிமையின் நிழலை
அழித்துவிடுவதற்கேனும் கடிதம் வந்திருக்கலாம்
இன்னும் கிழித்துப் படிக்கவில்லை
இழந்து போனவர்களில் யாரோ ஒருவர்
இதை அனுப்பியிருக்கக் கூடும்
எதன் அடையாளமாகவேனும்
தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில்
கடிதத்தைக் கிழித்தேன்
அதனுள் 
ஏதோவொரு பறவையின்
முறிந்த சிறகு கிடந்தது


வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு காணாமல் போனவன் என்ற அடைப் பெயரோடு வீடு திரும்பியிருக்கிறேன். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அதிக வித்தியாசமில்லாத உணர்வுகளோடு பதிவுகளை எழுத ஆரம்பிக்கையில் மறந்துவிட்டதாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மொழியிச்சை தானாகவே வந்தமர்ந்து கொள்கிறது. ஒருவகையில் எச்சிலெனத் துப்பித்தான் காணாமல் போவதற்கான ஆயத்தங்களை முதலில் மேற்கொண்டிருந்தேன். (விலாவாரியாகச் சொல்லவேண்டுமல்லவா.... வரலாறு மிக முக்கியம்..!!)

பொன்னாத்தாவின் சவலை பாய்ஞ்சிடுச்சு சிறுகதையைப் போன்றே, எழுத்துக்குப் பின்னைய என்னுலகம் குறித்த சிந்தனைகள் இப்பொழுதே (ஒன்றும் சாதித்துவிடாமலேயே) தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டன. தேவையற்ற எண்ணங்கள், மனக்குழப்பத்தின் மையத்தில் நொரண்டிக் கொண்டிருந்தன. எழுத்து, மழை வடிந்தபிறகு காய்ந்திருக்கும் ஈரமண்ணாக மனதின் துளைகளில் நிரம்பியே கிடக்கிறது. வெளிப்பாட்டு வாழ்வு, தோண்டியெடுத்து விடக்கூடாத எச்சரிக்கை உணர்வில் வழிந்து கிடக்கிறது... இதில் நான் எதைவிடுத்து எதைச் செய்ய? பரவலாக நண்பர்களின் அழைப்பு, நெகிழ்ச்சியான நொடிகளை குமிழ்களென உருவாகி, அழைப்பு முடிந்த பிறகு உடைந்து தெறித்தது. பொதுவாகவே நான் யாரிடமும் சொல்லிக் கொண்ட தற்காலிக சமாதானம், வேலைப்பளு என்பதாக இருந்தது. ஆனால் வேலைப்பளு மட்டுமே காரணமல்ல என்பதை அனைவரும் உணர்ந்திருப்பார்கள். மிக அதிக வித்தியாசமில்லாமல், கடைகள் (Blogs) திறந்து கிடக்கின்றன. புதிய பொருட்கள் பார்வைக்கு பதியப்பட்டிருக்கின்றன. அவரவர் மனக்கோப்பையில் தவறி விழுந்த எழுத்துக் கனங்களை அவரவர் பருகிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மிகக்குறுகிய காலத்தில் நான் சேகரித்துக் கொண்ட நட்புகள் குறுகிய தவிர்ப்பை நிராகரிக்கின்றனர் எனும்பொழுது என்மீதான, எழுத்தின் மீதான அண்மைய கோபங்கள் விலக முற்பட்டு, பெருமையாகவும் இருக்கிறது.

எழுதக் கிடைப்பது அளவில்லாததாக இருக்கிறது. யாருக்கும் எதற்கும் எழுத்து மு(றி)டிந்துவிடப் போவதில்லை. சூழ்ந்திருக்கும் சூழ்நிலையின் இறுக்கம், அளவற்ற எழுத்தின் கழுத்தை முறித்து விடப்பார்க்கிறது. நுகர்நிலையை விட, வாழ்நிலை மதிப்பு மிகுந்தது. பல சமயங்களில் அதுவே மிக முக்கியமானதுமாகிறது.

அன்பின் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது அன்புசால் நன்றிகள்.

தீபாவளி வரைக்கும் எனக்கு பணிப்பளு இருப்பதால் அவ்வப்போது வந்து போகிறேன். முற்றிலுமாக எழுத முடைப்பட்டு வராமல் போய்விடாமல்... தவிர, நேரம் என் கைக்குள் அகப்படும்பொழுதெல்லாம் நண்பர்களின் வலைத்தளங்களுக்கென நேரத்தை அவிழ்த்துவிடுகிறேன்.

வரும் 27-07-09 முதல் 02-08-09 வரை வலைச்சரத்தில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றவிருக்கிறேன். அவ்வாரம் முழுக்க நண்பர்கள் அங்கே எட்டிப் பார்க்குமாறு அழைப்பு விடுக்கிறேன்!

சுவாரசியமான பதிவர் என எனக்கென மதிப்பளித்து விரு(ந்)தளித்த நண்பர்கள் குடந்தை அன்புமணி மற்றும் விதூஷ் ஆகியோருக்கும் போன் செய்த, மடல் அளித்த, மனதில் நினைத்த நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அளவில்லாத நன்றிகள்!!

அன்பின்
ஆதவா

sahana

செவிப்படலத்தைக் கிழித்தெறியும் கொடூர கர்ஜனை, சுண்டித் தெறிக்கும் நிறத்திலான காமம் விறைக்கும் கவர்ச்சி நடனங்கள், புத்திக்கு சற்றும் எட்டாத மொழி ஆளுமை, மதுவினுள் முயங்கி அனர்த்தமாகப் பிறழ்ந்துவரும் இசை

ஆங்கிலப்பாடல்களுக்கான நமது உருவம் மேற்படி கூறியதைப் போன்றுதான் பலரின் மனதில் இருந்து வருகிறது. பரவலான இக்கருத்தில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. எப்பொருளினும் தேடுபொருளுள்ளது என்பதே என் கருத்து. பாடல்கள், அது சொல்லவரும் உள்ளர்த்தம், அதனுள் பிரித்து நாமெடுக்கும் கருத்து என்று பலவகையான தேடல்களை உள்ளடக்கியது. தமிழிசைப்பாடல்களில் ஓரிரு பாடல்களைத் தவிர்த்து ஏனையவை யாவும் சகிக்க இயலாததாகவும் சலிப்பின் உச்சமாகவும் இருப்பதை மக்கள் எப்படித்தான் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. தமிழ் மொழி எனும் நரம்பு வெறும் சக்கைகளைப் பின்னிக்கொண்டு செல்கிறதோ எனும் உணர்வு ஒவ்வொரு பாடலினிடையேயும் தோணுகிறது. தப்பிப் பிழைப்பது சில பாடல்களின் வரிகள்.

Life for Rent (2003) தொகுப்புக்கு முன்னரே Didoவின் அறிமுகம் Thank you எனும் பாடலில் ஏற்பட்டது. உச்சஸ்தாயில் குதித்து பாடிவிடமுடியாத மென்குரலைப் பெற்றிருந்த அவள், கவர்ச்சி எனும் மாயவலையினுள் வீழ்ந்திடாதவாறு உடற்கட்டையும் வைத்திருந்தாள். டைடோவுக்கு எப்பொழுதும் இந்தியாவின் மீதும் ஒரு தனிப்பட்ட பாசம் இருந்திருக்கிறது. Life for Rent தொகுப்பில் Mary in India எனும் பாடலைப் பாடியிருந்தாள். இப்பொழுது சமீபத்தில் வெளிவந்த Safe Trip Home தொகுப்பில் Let's Do the Things, We Normally do எனும் பாடலில் இந்திய பெண் டாக்ஸி ட்ரைவரின் ஒருநாள் வாழ்வை மையப்படுத்தி பாடியிருப்பது அவள் கொண்டிருக்கும் இந்தியப்பாசத்தின் மடங்கு அதிகரிப்பதாகவே இருக்கிறது.

பரபரப்பாக இயங்கும் இந்திய நகரங்களில் ஒன்றான மும்பை நகரத்தின் காலைப்பொழுதில் டாக்ஸியில் முதல் பயணியைத் தேடுவதாகத் தொடங்கும் இப்பாடலின் முதல் காட்சியே மென்மையாக ரசிக்க வைக்கும் ஹைக்கூ. அந்த பெண் ட்ரைவர் சாலையின் மீதுண்டான கவனத்தையும் குழந்தைகளைக் கட்டித் தவிழமுடியா தவிப்பையும் அடுத்தடுத்த காட்சிகளிலேயே நாம் உணர்ந்து கொள்ளலாம். மும்பை நகரத்தின் சூழல் ஒரு டாக்ஸியின் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து கொள்கிறது. பயணிப்பதற்காக பயணிகள் ஏறுகிறார்கள். அந்த பெண் ஓட்டுனர் எல்லாவிதமான பயணிகளையும் சந்திக்கிறாள். ஒரு பெண் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு பச்சைப் பட்டாணியை உரிக்கும் பொழுது மாநகரத்தின் அவசர சூழ்நிலையை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதே பெண், வீட்டுக்குள்கூட நுழையாமல், தன் குழந்தையைச் சுமந்து கொண்டு வேலைக்காகக் காத்திருக்கும் கணவனிடம் குழந்தையைப் பெற்றுக் கொண்டு வேலைக்கு அனுப்புவது, நகரமயமாக்குதலின் இயந்திரத்தனத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. இருவரும் ஒத்து அமர்ந்து குழந்தையைக் கொஞ்சிட நேரம் அமைவதில்லையென வாழ்க்கையின் சூத்திரம் அவர்களுக்குள் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அந்த பெண் ஓட்டுனர், தான் வழக்கமாகச் செல்லுமிடத்திற்குச் செல்லுகிறாள். உணவு உண்கிறாள். வளையல்களை வாங்குவதற்காக அவள் சில கடைகளை நாடுகிறாள். மீண்டும் பயணம்.

ஒருநாளில் அவள் சந்திக்கும் பயணிகள் எப்படியெல்லாம் இருக்கிறார்கள்.. குடும்பத்துடன் ஒன்றியவராய், குடும்பமே அற்றவராய், தொழில் வளர்ச்சியில் முனைந்து கொண்டிருக்கிறவராய், பணிக்கென குடும்ப சந்தோஷத்தை இழப்பவராய், ஒரு குடிகாரராய், யாருமற்ற தனிமை சிக்கிவிட்டது போன்று கட்டித் தவழும் ஒரு காதல் ஜோடிகளாய் இப்படி எல்லா வகையிலான மனிதர்களையும் அவள் பின்னிருக்கையின் வழியே சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இரவில் ஒரு முதியவளை இறக்கிவிட்டு அவளைப் பாசத்துடன் பார்க்கும் பார்வையில் அவளின் இன்மையும் ஏக்கமும் வழிகிறது. சட்டென்று தன்னிலை திருந்தியவளாய் பயணத்தைத் தொடருகிறாள். முடிவில் தனது டாக்ஸியையே வீடாக்கி படுத்துறங்குகிறாள்.

பெண்ணின் அரவணைப்பு, ஒரு புறாவின் இறகில் ஒளிந்து கொள்வதற்கு சமமாகிறது என்பதை நாம் வாழ்வில் காண்கிறோம். சென்னையின் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களை இந்த பெண் டாக்ஸி ட்ரைவரோடு ஒப்பிடும் பொழுது ஒப்பிடமுடியாத தூரத்திற்கு அப்பால் அவர்கள் விலகி நிற்பதையும், பயணிகளின் மீதான அக்கறையை ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள் தவறவிடுவிடுவதையும் காணமுடிகிறது. இப்பாடலின் வழியே டாக்ஸி ட்ரைவரினுள் இயல்பாகவே மிதந்து கிடக்கும் அக்கறைத்தனத்தைக் காணலாம். பயணிகளோடு சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்பொழுது தனது சந்தோஷமெனத் துள்ளுவது, இரவில் தனிமையாக பயணிக்கும் முதியவளை தவிப்போடு பார்ப்பது, தெருவில் சாலையைக் கடந்துசெல்லும் ஒரு சிறுவனைப் பார்த்து சிரிப்பது போன்றவை உதாரணங்களாக்கலாம்.

இப்பாடலின் வழியே வாழ்வின் எல்லா ஆதாரங்களிலும் பெண்மையின் சுவடு இருந்தாகவேண்டும் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. ஏதோவொரு குறுநகரங்களில் தனிமையை வெறுப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பெண்கள் குறித்த எண்ணங்கள் தொடர்ந்து எழுகின்றன. வாழ்க்கையின் ஒருநாளைய பக்கத்தைத் திருப்பும் சமயங்களில் அந்நாள் எப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதை முன்னே ஓடும் மனத்திரை முடிவு செய்வது போலும் இப்பாடல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

பெண் ட்ரைவராக நடித்திருக்கும் ஸஹானா கோஸ்வாமியின் நடிப்பு பாராட்டும்படி இருக்கிறது. குறிப்பாக அவரது கண்கள் ஓரளவு நடித்திருக்கின்றன. பெண் டாக்ஸி ட்ரைவரைப் போன்றே மாறிவிட்ட அவளது அலங்காரம் ரசிக்கவைக்கிறது. பொருத்தமான தேர்வு. பாடல் காட்சிகளைப் பொருத்த மட்டில் டாக்ஸி ட்ரைவரின் ஒருநாள் வாழ்க்கை என்றாலும், பாடல்வரிகள் உணர்த்துவது வேறு என்னவோதான்..

Armored cars and tanks and guns
came to take away our sons
And everybody’s stood behind
The man behind the wire


என்ற வரிகள் Paddy McGuigan எழுதிய ஐரிஷ் இனப்பாடல் "The men behind the wire" என்ற பாடலிலிருந்து கடன்வாங்கி எழுதப்பட்டிருப்பதால் இப்பாடல் டைடோவை சர்ச்சைக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது என்றாலும் பாடலின் வெற்றி அதனை மறைத்து நிற்கிறது..

டிடோவுக்கு இப்பாடல் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்துவிடவில்லையெனினும் ஒரு இந்தியனாக, இப்பாடல் எனது புலன்களின் தாகத்தைத் தீர்த்துவிட்டதாகவே நினைக்கிறேன்.

சுட்டி : http://www.youtube.com/watch?v=EKR_bYiBf20



மொழுமொழுவென்று மொழுகிப் பூசப்பட்ட நன்கு பெருத்த முட்டை வடிவிலான முகம், அதில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் இரு கண்கள். கண்களில் ஆண் பெண் இன வித்தியாசம் காட்டுவதற்கென புருவங்கள், காதுகளும் மூக்கும் கிடையாது, விதவிதமாக உணர்வுகளை மாற்றும் வாய், புசுபுசுவென உப்பிய வயிறு, கரும்பைப் போன்று ஒடிசலான கைகளும் கால்களும், மெத்து மெத்தென்று பஞ்சு கால்கள்...

ஜூஜூ (Zoo Zoo)முட்டையழகிகள்தான் இப்பொழுது எல்லோருடைய மானசீக கதாநாயகிகள். பொதுவாக கார்ட்டூன் பொம்மைகளின் உணர்ச்சிகள் அதன் வாயின் உருமாற்றத்தில்தான் வெளிப்படும், ஜூஜூவும் அதற்கு விலக்கல்ல, விதவிதமான உணர்ச்சிகளைத் தாங்கி ஒரு தரமான அனிமேஷன் காட்சியைப் போன்றே நம்பத்தகுந்தவாறு நடித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அசாதாரண யுக்தியும் மாற்றுவகையிலான சிந்தனைக் கோணமும்தான் படைப்புகளைத் தரம் பிரிக்கின்றன. அவ்வகையில் வோடஃபோனின் ஜூஜூ முற்றிலும் மாற்று சிந்தனையோடு வெளிவந்தவைகள், வோடஃபோனின் அடையாளமாகவே மாறிவிட்ட இந்த முட்டையழகிகள்தான் இன்று விரும்பிப் பார்த்து ரசிக்கப்படும் அழகிகள்.



ஜூஜூ விளம்பரங்களில் பின்நவீனத்துவ விளம்பரபாணி கடைபிடிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். Value Added Services என்றழைக்கப்படும் மதிப்புக்கூட்டப்பட்ட சேவைகளைப் பற்றிய நகைக்கத் தகுந்த, குழந்தைத்தனமிக்க, குறும்பான காட்சிகளில் இந்த முட்டையழகிகள் நடித்திருக்கிறார்கள். Call Filter எனும் ஒரு விளம்பரத்தில் காதலர்கள் இருவர் மெய்மறந்து (ஒரு ரெஸ்டாரெண்டில் என்று நினைக்கிறேன்) காதலித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது இன்னொரு ஜூஜூ ஒரு பெட்டியொன்றைத் தூக்கிக் கொண்டு, (போன் செய்வதாக,) அவர்களிருக்கும் இடத்திற்கு வருகிறது. ஆண் ஜூஜூவுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. முதல்முறை துரத்தி விடுகிறார். இரண்டாம் முறை குத்திவிடுகிறார். இக்காட்சி, தேவையில்லாத போன் அழைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்காக எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதைப்போன்றே Call Divert விளம்பரம், பிஸியாக பென்ச்சில் அமர்ந்து கொண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஜூஜூவைப் பார்க்க இன்னொரு ஜூஜூ வருகிறது. பிஸியான ஜூஜூ கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துப் பார்க்கிறது. பிறகு பென்ச்சில் இருந்து இறங்கி, வந்த ஜூஜூவை திருப்பி விடுகிறது. அது இன்னொரு இடத்திற்குப் போய் நிற்கிறது.. (அந்த இடத்தில் வேறோர் ஜூஜூ இருந்திருக்க வேண்டும்.) இது கால் டைவர்ட்டுக்கு எடுக்கப்பட்ட காட்சி.. இதைப் போன்றே ஒவ்வொரு காட்சிகளிலும் ஒருவித பின்நவீனத்துவம் கலந்திருக்கும். பெரும்பாலான விளம்பரங்களில் ஆண், பெண் இருவரின் காதலை ஒத்து காட்சிகள் நகருகின்றன. அதில் இரு காதலுக்கிடையே ஏதாவது ஒரு இடையூறு வந்துவிடுகிறது. அதை ஆண் ஜூஜூ சமாளித்துவிடுகிறது. இந்த சமாளிப்பு வோடஃபோன் மதிப்புக்கூட்டப்பட்ட சேவையாக விளம்பரப்படுத்தப்படுகிறது.



இவைகளனைத்தும் கம்ப்யூட்டர் அனிமேஷன்கள் அல்ல, பெண்களும் குழந்தைகளும் என்பது முன்பே அறிந்த விஷயம். ஒரு சேவையை கார்ட்டூன் முறையில் விமர்சிக்க அல்லது விபரப்படுத்த அசாதாரண மூளை தேவை. இதை இயக்கியிருக்கும் O&M மற்றும் நிர்வாணா விளம்பர நிறுவனங்கள் மிகச்சிறந்த விளம்பர நிறுவனங்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.

இந்த முட்டையழகிகளின் உருமாற்றமே அலாதியான சிந்தனையுடையது. உடல் மற்றும் தலை என்று இருபாகங்களாகப் பிரித்து உடலெங்கும் பஞ்சு போன்ற வெண்மை நிறத்திலான ஃபோம் (Foam) பொறுத்தி, ஜூஜூவின் உடலை அமைத்திருக்கிறார்கள். கைகள், கால்கள் நன்கு ஒல்லியாக இருக்கும்படியாகவும், அதற்கேற்ப நடிகர்களையும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கின்றனர். பெரும்பாலும் பெண்கள், குழந்தைகள் இவ்வகையமைப்பிற்குப் பொருந்தி வருவார்கள். எல்லா ஜூஜூக்களின் வயிறு உப்பியவாறு ஃபோம் பொருத்தப்பட்டு கார்ட்டூனிசம் முறையில் இருக்கின்றன. இவையனைத்தும் கசங்கிவிடாத கனமான துணியினால் தயாரிக்கப்பட்டது. ரிங்டோன்ஸ் எனும் விளம்பரத்தில் துணி பொருத்தப்பட்டிருப்பதையும், ஜூஜூ நடந்து முதலையைத் தாண்டும்பொழுது மடங்குவதையும் காணலாம். ஜூஜூவின் தலைப்பாகம் மட்டும் தனி. அதில் கண்கள் வாய் வரையப்பட்டு ஆண்பெண் இன பேதம் பிரிக்க புருவங்களைப் பொருத்தி ஜூஜூவை முழுமையாக்குகிறார்கள். தலைப்பாகத்தின் மொழுமொழு தன்மைக்கு தெர்மோபிலாஸ்டிக் மூலம் அதை வடிவமைத்திருக்கிறார்கள். நன்கு சூடாக்கினால், இளகியும், குளிர்வித்தால் கெட்டியும் ஆகிவிடும் இந்தவகை பிலாஸ்டிக்களினால் பலவகையிலான பொருட்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன.

ஜூஜூவின் தலை மனித தலையைவிடவும் பெரியது. இதைக் காட்சிப்படுத்தும் பொழுது மனித தலையைக் காட்டிலும் சிறியதாகத் தெரியும்படி செய்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு உணர்வுகளுக்கு ஏற்றவாறு தலையை மாற்றிவிடுகின்றனர். தலையை மாற்றுமிடத்தில் காட்சிகள் நறுக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. இவற்றின் எந்த பாதிப்பும் தெரியாதவாறு துல்லியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஜூஜூக்களின் ஒலி எதனோடு ஒப்பிடமுடியாதவாறு புதுமையாக இருக்கிறது. என் நண்பர் ஒருவர், உடைந்த ரெக்கார்டின் ஒலியை ஒத்தவாறு இருப்பதாகக் கூறினார். அவர்களது மொழி, தனித்துவமாக இருக்கிறது. குழந்தைத்தனமானது என்றும்கூட சொல்லலாம்.

வீடியோவின் வேக அளவு அதிகமாகவும் ஃப்ரேம்களைக் குறைத்தும் எடுக்கும் பொழுது, காட்சிகளின் அசைவு கார்ட்டூனின் அசைவைப் போன்றே பதிவாகும். ஜூஜூவை படம்பிடிக்கும் பொழுது 20 fps ஃப்ரேம் ரேட்டின்படியும் அதிவேகத்திலும் எடுத்திருக்கின்றனர். உண்மையில் வேஷம் பொருத்தப்பட்ட அந்த முட்டையழகிகளின் நடிப்போடு, காமிராவின் தந்திரமும் இணைந்திருக்கிறது.



விளம்பரக்காட்சிகளின் பின்புல இடங்கள், ரெஸ்டாரெண்ட், கிரிக்கெட் மைதானம், சுவர், அறை என்று எல்லா இடங்களிலும் கசப்பின் வர்ணமான சாம்பல் (Neutral Greys) நிறம் உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. மேலும், சில விளம்பரங்களில் பாரீஸ் டவர், எகிப்து பிரமிடுகள், லிபர்டி சிலை ஆகிய யாவும் முட்டையழகிகளின் உலகத்தில் எப்படி இருக்குமோ அப்படியானதொரு தோற்றத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மேஜைகள், நாற்காலிகள், தூண்கள், என எல்லா பொருட்களும் ஜூஜூ உலகில் நம்மை மிதக்க விடுகின்றன. பொதுவாக எல்லா விளம்பரங்களிலும் மரங்களையும் கட்டிடங்களையும் மேகங்களைப் போன்றே அமைத்து வைத்திருப்பதைக் காணலாம். தரைத்தளம் யாவும் பூசப்பட்டிருக்கும் மிதமான க்ரே வர்ணம் முட்டையழகிகளின் பிசகில்லாத தோற்றத்தையும் சரியான வெளிச்சத்தையும் கொடுத்திருக்கிறது. முட்டையழகிகளின் உபரிபொருட்கள் (Accessories) யாவற்றையும் வர்ணத்தில் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆக மொத்தம், எந்தவொரு இடத்திலும் ஜூஜூ உலகத்திலிருந்து நம்மைப் பிரித்துவிடாதபடி கவனமாக கையாண்டிருக்கிறார்கள். ஜூஜூக்களை விடுத்து அடுத்து நாம் ரசிப்பது, ஜூஜூக்களின் கார், மற்றும் பச்சை நிற முதலை. இன்னும் என்னென்ன என்பது நினைவிலில்லை. இந்த விளம்பரத்தை நிர்வாணா விளம்பர நிறுவனம் தென்னாப்பிரிக்கத் தலைநகர் கேப்டவுனில் படம்பிடித்துள்ளது.

புதிய சிந்தனை, மக்களை எளிதில் கவரும் பாணி, சிறந்த சேவை, என்று வோடஃபோன் முன்னேறிவருவதற்கு இவ்விளம்பரங்கள் பெருமளவில் உதவியிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல... சென்ற ஆண்டு பக் நாய்களை வைத்து படமெடுத்ததில் PETA (People for Ethical Treatment for Animals) நிறுவனம் கடுப்பில் இருந்தது. இந்த ஆண்டு அதே நிறுவனம் வோடஃபோனுக்கு கிளிட்ர் பாக்ஸ் (Glitter Box) விருதினைத் தந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அன்புடன்
ஆதவா


சிறிது வெளிச்சம் - எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

சிறிய வெளிச்சத்திற்கும் எனக்குமான தொடர்பு மதுக்கோப்பையில் விழுந்து கிடக்கும் பனிக்கட்டியைப் போன்றது. சிறிது நேரமே நீடித்திருக்கும். கண்களின் கோளவிழிகள் நன்கு விரிந்து கூர்ந்து கவனிக்கும். எனது அசைவுகளை நுட்பமாக்கி மூளைக்குத் தெரிவிக்கும். சொல்லப்போனால், அடர்ந்த இருளிலோ, காய்ந்த வெயிலிலோ காணாத முகம் அந்த சிறிய வெளிச்சத்தில் எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. சிறிய வெளிச்சம் என்பது வாழ்வின் மூலையெங்கும் பரந்து கிடக்கிறது. கவ்விய இரவை சற்றே விலக்கிட சிறியவெளிச்சம் முயலுவதைப் போன்று கவலைகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலக்கிவிடலாம் என்றொரு கவிதை எழுதிய ஞாபகம் இருக்கிறது.

நேற்றிரவு மின்சாரம் தொடர்பற்று போனதில் சட்டென்று ஒரு பூனையைப் போன்று நழுவிப் போனது வெளிச்சம். சுற்றிலும் மூடிக்கிடந்த இருளில் நானிருக்குமிடத்தை எனது அலைபேசியினால் சிறிய வெளிச்சமாக்கினேன். அச்சூழ்நிலையில்தான் ஆ.வியில் எஸ்ராவின் "சிறிது வெளிச்சம்" படிக்க நேர்ந்தது. இருள் என்றது எனக்கு உடனே ஞாபகத்திற்கு வருவது நிசப்தமும், சூன்யமும்தான். ஒருக்கணத்தில் இவையிரண்டும் ஒருங்கே நெருங்கி என்னை அணைத்தது. அது இத்தொடர் படிக்க மிகவும் வசதியாக இருந்தது. இத்தொடர் மட்டுமல்ல, எனது எல்லா வாசிப்புகளும் இரவின் சிறிய வெளிச்சத்தில்தான் நடக்கின்றன. இதோ, இக்கட்டுரையைக் கூட மங்கிய இரவில், சிறிய வெளிச்சத்தில்தான் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எப்பொழுதெல்லாம் சிறுவெளிச்சம் என்மீது பாய்ந்திருந்ததோ அப்பொழுதெல்லாம் எழுதத் துவங்கினேன். இருள் மீதான பயத்தைப் போக்க சிறிய வெளிச்சமே போதும். ஆனால் எனக்கு இருளின்மீதான காதலில் வெளிச்சமே பயமாகிப் போனது. எனது வாசிப்பு, படைப்பு, அரட்டை, இணையம், ஆகிய மொத்த தொடர்பும் இரவுகளில்தான் அதிகம் என்பது நண்பர்களுக்குத் தெரிந்த விஷயம். எஸ்ரா கூறியதைப் போன்றே, ஒருமுறை என்னிடம் நண்பர்கள் கேள்வி கேட்டார்கள். தாஜ்மஹாலைக் கட்டியது யார் என்று. ஷாஜகான் என்று பதில் சொன்னேன். அவர்களோ, கொத்தனார்டா மடையா என்று கேலியாகச் சிரித்தார்கள். ஆனால் எனக்கோ, ஷாஜகானைக் காட்டிலும் மிகுந்த அக்கறையோடு கட்டியிருக்கும் தாஜ்மகாலின் கட்டிட இன்ஜினியர் யாராக இருப்பார், ஏன் அவரை வரலாறு மறைத்துவிட்டது, அல்லது மறைக்கப்பட்டு விட்டார் என்று கேள்வி எழுந்து கொண்டேயிருந்தது. அவர் தாஜ்மகாலைக் கட்டும்பொழுது தான் உலகின் ஒரு அற்புதத்தைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தோணியிருக்குமா? அவரது மனைவி இக்காதலின் சின்னத்தைப் பற்றி என்னென்ன சிந்தித்திருக்கக் கூடும்?

வாழ்வின் இருள் நிறைந்த இடுக்குகளெங்கும் இக்கேள்விகளின் சிறிய வெளிச்சம் பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. யாரும் அறியாத ரகசியங்கள் விண்வெளியில் கசிந்து ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன. இருள் நிறைந்த அப்பாதையில் சிறிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி தெரிந்து கொள்ள எனக்கு எத்தனையோ முறை ஆவல் பிறந்ததுண்டு. நாம் வாழும் வாழ்வை சூழ்நிலைகள் தீர்மானிப்பதைப் போன்று வேறேதும் தீர்மானிப்பதில்லை. சிறிய வெளிச்சமேனும் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையின் திரையைக் கிழிக்காதா என்று தோணுகிறது. அவர் கூறியவற்றுள், எனக்கு நேர்மாறாக இருப்பது இரவைக் குறித்த அவரது எண்ணங்கள். எனக்கு பகல் எப்பொழுதும் மூடியே கிடக்கிறது. அலுவலகமும் பணி சார்ந்த நெருக்கடியும் பகல் பொழுதுள் முடங்கிவிடாதபடி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. எதைப் பற்றியும் சிந்திக்கவோ, எழுதவோ, படிக்கவோ, மனதைப் புரட்டிடவோ முடிவதில்லை. இதற்கு நேர்மாறாக இரவு சட்டென்று விழித்துக் கொண்டதைப் போன்று இருக்கிறது. இரவுகளில் சிந்தனைகள் தோன்றுகின்றன. இணையம் எனும் மாய உலகம் வரவேற்கிறது. அதனுள் விழுந்து பலவாகத் தெறித்து ஒன்றி, ஒன்றாவதற்குள் எனக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட இரவு முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் இப்பொழுது இந்நிலை சற்று மாறிக் கொண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறதெனினும் இந்நிலையே நீடிக்க வேண்டுமென்கிறது மனம்.

எஸ்ரா, மனதில் புகுந்து அமர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கொத்திக் கொண்டிருப்பவர் என்று அறிவேன். சிறிது வெளிச்சத்தில் வாசனை குறித்து படிக்கையில் அப்படித்தான் தோன்றியது. முதன் முதலாக வாசனையை எப்பொழுது அறிந்தேன் எனும் கேள்வி புத்தகத்தின் எழுத்தினூடாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு நினைவு தெரிந்து முதல் வாசனையாக, இருந்தது ஊதுபத்தி வாசனைதான். தினமும் காலையில் எழும் முன்னர் அலமாரியின் கதவிடுக்கில் புகைவிட்டுக் கொண்டிருக்கும். மூக்கின் வழி துளைத்து உடலெங்கும் தூங்கிக் கிடக்கும் ஆன்மீகத்தைச் சுண்டியெழுப்பும். அதன் ஒடிசலான உடலிலிருந்து நாற்றம் வெளியேறுவதைப் போன்றே புகை கிளம்பிக் கொண்டிருக்கும்.. தினமும் அதன் நுகர்ச்சியிலேயே எழவேண்டியிருந்தது. அதன் புகை ஒரு கயிறைப் போன்று நீட்டி கழுத்தை இறுக்குவதைப் போன்றே இருந்தது. நாளடைவில் அது எனக்கு சலிப்பையே ஏற்படுத்தியது. ஆன்மீகத்தின் மணமாக அறையெங்கும் வாசனை நிறைந்திருந்தது குறித்து பலசமயம் வீட்டில் சண்டையிட்டிருக்கிறேன். ஒருவகையில் நாத்திகம் நாடுவதற்காகவும் கூட ஊதுபத்தி பயன்பட்டிருக்கலாம்.

நுகர்தல் என்பதும் ஒருவகையில் பசியைப் போக்கக் கூடியது அல்லது ஒரு பொருளைத் தின்பது என்று புரிந்து கொண்டது சமையற்கட்டில் நுழையும் பொழுது தெரிந்து கொண்டேன். கைக்கு எட்டமுடியாத உயரத்தில் வாழைப்பழம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். அதன் வாசனை அச்சிறிய அறையில் ஊதிபத்தியைப் போன்றே நிறைந்து கொண்டிருக்கும். தின்னமுடியாத அவ் வாழைப்பழத்தின் வாசனையை நுகரும்பொழுதெல்லாம் பசியின் தாகம் தீர்ந்துவிட்டதாகவே நினைத்துக் கொள்வேன். பிறகு ஒவ்வொரு முறையும் அவ்வறைக்குள் நுழையும் பொழுது ஏற்படும் வாழைப்பழத்தின் வாசனை வேண்டுமென்றே உணவைத் திணிப்பதாகவே தோன்றும். நுகர்ச்சி எனும் உணர்வு மிக நுட்பமானது. அது நுகர்தலின் வழியே சில நுட்பமான செயல்களையும் செய்கிறது. ஊதுபத்தி வாசனையும், வாழைப்பழ வாசனையும் எனக்கு இன்று பிடிக்காமலேயே போய்விட்டது.

நுகர்தல் என்றபொழுது இன்னுமொன்று நினைவுக்கு வருகிறது. தற்சமயம் சேவல்காரி என்றொரு தொடர் எழுதி வருகிறேன். (இன்னும் வலையில் வெளியிடவில்லை) அதில் ஓரிடத்தில் கோழியின் வாசனை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று குறிப்பிட்டிருப்பேன். உணவுப் பொருட்களின் மீதான வாசனை இன்னும் தீராமலேயே தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது வாழைப்பழம் தவிர்த்து. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமான வாசனை பிடித்திருக்கிறது. எஸ்ரா குறிப்பிட்டபடி, அவ்வாசனை யாருக்கும் தங்குவதில்லை. உடல் மொழியெழுதும் கவிதையில் கசிந்து பிழையாகி வரும் வார்த்தைகளே உடல் வாசனை, எனக்குப் பிழைகள் பிடிப்பதில்லை. ஆனால் நினைத்துப் பார்த்தால் இறுதி வரையிலும் உடன் வரும் வாசனை அதுமட்டுமே தான். Pink ன் Get the Party Started பாடலின் ஒரு காட்சியில் அவள் குளித்துவிட்டு வரும் பொழுது தனது அல்குலை முகர்ந்து பார்ப்பாள். வீட்டில் உள்ளவர்கள் அதைக் கண்டதும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் இப்பொழுது தோன்றுகிறது. நம்முள் எழும் வாசனை நமக்கு ஏன் பிடிக்காமலிருக்கிறது? வலையில் 31 கேள்விகள் எனக்குக் கேட்கப்பட்டிருந்த பொழுது மல்லிகையே எனக்குப் பிடித்த மணம் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். அது சூழ்நிலையின் காரணமாகக் குறிப்பிட்டிருந்தேனா, நிர்பந்தமா, அல்லது முன்யோசனையற்ற பதிலா என்று தெரியவில்லை. உண்மையில் எனக்கு எந்த வாசனை பிடித்திருக்கிறது என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை.

இக்கட்டுரையை எழுதும் பொழுது என் அம்மாவிடம் நீ முதன் முதலாக கண்டறிந்த வாசனை எது என்று கேட்டதும் பட்டென்று பால்வாசனை என்றார். யோசித்துப் பார்த்தால் உலகின் எல்லோருடைய முதல் வாசனை பாலாகத்தான் இருக்கவேண்டும். பிடித்த வாசனை எது என்று கேட்டேன். பட்டு ரோஸ் என்றார். அது இப்பொழுதும் உனக்கு வாசனையை உணர்த்துகிறதா என்றேன். ஆம் என்றார்... பெண்களின் கூந்தலில் எப்பொழுதும் ஏதாவதொரு வாசனை தங்கியிருக்கிறது. அது அவர்கள் நினைத்தவுடன் மூக்கின் நுனியில் அமர்ந்து கொள்கிறது. வாசனை குறித்து பேசுகையில் இன்னுமொன்று குறிப்பிட்டாகவேண்டும், எனக்கு நுகர்தலின் வாயிலில் தொந்தரவு இருக்கிறது. நான் இதுவரையிலும் எந்த மருத்துவரையும் அணுகியதில்லை. இத்தொந்தரவு என்னை ஒரு கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக உணர்கிறேன்.

எஸ்ரா தேர்ந்தெடுக்கும் தலைப்புகளில் இருக்கும் வசீகரம் இத்தொடரில் இல்லை. மிகச்சாதாரணமாகவே இருக்கிறது. அதனாலோ என்னவோ, சாதாரண விஷயங்களின் நுட்பங்களை எடுத்துச் சொல்லுகிறது. இனி வரும் வாரங்களின் எஸ்ரா இன்னும் மனதை அரித்து சுத்தமாக்குவார் என்று நினைக்கிறேன்.. அவருக்கு என் முன் வாழ்த்துகள்!!

பிகு:
திரு.எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் சிறிது வெளிச்சம், ஆனந்தவிகடனில் ஆரம்பமாகியிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட ஆனந்தவிகடன் வாங்குவது நின்றுபோன சூழ்நிலையில் அவர்களது இந்த தொடர், தொடர்பற்று போன எனக்கும் ஆ.விக்குமான உறவை சற்று வலுப்படுத்தும் என்பதில் ஐயமில்லை. இப்பொழுது சிறிது வெளிச்சம் ஒரு பாகமே வந்திருக்கும் இச்சூழ்நிலையில் இதைப்பற்றி எழுதவேண்டிய அவசியமோ, நிர்பந்தமோ, படிக்கும் வரையிலும் இல்லை ; ஆனால் படிக்கத் துவங்கியதும் நிச்ச யம் எழுதியே ஆகவேண்டும் என்பதை உறுதிபடுத்திக் கொண்டேன். இது விமர்சனமல்ல, படித்தவுடன் தோன்றிய எண்ணங்கள்.


காலையிலிருந்தே பெருத்த மழையாகவோ, சின்னஞ்சிறு துளிகளாகவோ விழாமல் சீராக மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அப்போதே எனக்குத் தோன்றியது என்னவோ நடக்கப் போகிறது என்று. சுமார் பத்து மணியளவில் அலுவலகத்திற்குப் போய் சேர்ந்தேன். அப்போதுதான் எனது பார்ட்டி ஒருவர் கூப்பிட்டார். இப்பொழுது வரப்போவதாகவும் உடனடியாக ஒரு வேலை இருப்பதாகவும் சொன்னார். சரி என்று நானும் எனது அலுவலகத்தை அவரது வருகைக்காக தயார்படுத்தி வைத்திருந்தேன்.

மழை இன்னும் விட்டபாடில்லை. பிறகு எப்படி வரப்போகிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு பியான்சியின் பாடல் ஒன்றை சத்தமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்திலெல்லாம் குறிப்பிட்ட பார்ட்டி வந்து சேர்ந்தார். அட அவர் மட்டும் வந்திருந்தால் பரவாயில்லை, உடன் இருவரை அழைத்து வந்திருந்தார். அவர்கள் இருவரும் கொரிய நாட்டைச் சார்ந்தவர்கள்.

சரி வந்தவர்கள் எப்படி இருந்தார்கள் என்று உங்கள் சிந்தனைக்கு எட்டும் வரை சொல்லுகிறேனே!

அப்பா, மகளாக இருவர்..அப்பாவை விடுங்கள்,. நான் சொல்லப்போவது அந்த கொரிய மகளைப் பற்றித்தான். நன்கு சிவந்த முகம், பரந்த நெற்றி, விரிந்த கூந்தல், விலகி நிற்கும் கண்கள், முகத்தோடு சேர்ந்தவாறு சப்பை மூக்கு, சுருக்கமான வாய் ; கொஞ்சம் உதட்டுச் சாயம், வட்ட முகம்.. ஏறத்தாள என்னுடைய உயரம்.. கருப்பு வர்ண டீ சர்ட்டும் நீல வர்ண (Navy ) ஜீன்ஸும் அணிந்திருந்தாள். கழுத்தில் மூக்கில் கையில் என்று எந்த இடத்திலேயும் உலோக ஆக்கிரமிப்பு இல்லை.

நான் முதலில் அவர்களோடு பேசவில்லை. பார்ட்டியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது எனது பார்ட்டியும் அந்த கொரிய மாமாவும் (இனிமே மாமா ) ஆங்கிலத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்த அந்தப் பெண், நைஸ் ஷாங் (Nice Song) என்று நான் ரசித்த பாடலை ரசித்தாள்.. (அப்பவே ஆதவன் கவுந்தான்.)

டு யூ லைக் பியான்ஸி? (Do you like Beyonce?) இது நான். அவளிடம் பேசும் பொழுது என் ஆங்கிலம் தடுமாறியது. அதைவிட பதட்டம். அவளோ பதட்டமின்றி

யா யா ஐயம் ஃபாந்த் ஆஃப் ஹெர் (I am fond of her?) என்றாள். சொன்னவள் நேரே அவள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியை சற்று இழுத்து, என்னருகில் அமர்ந்தாள். (ஆதவன் காலி) நான் அவள் பெயரைக் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்தேன். அவளோ என்னிடமிருந்த டிசைன் சாம்பிள்களை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிறிது நிமிடங்கள் கழித்து, " வேர் ஆர் யு ப்ரம்? (where are you from?) என்றேன். உடனடியாக, " கொர்ரியா" என்று பதில் வந்தது.. அத்தோடு நிறுத்திக் கொண்டேன்.

பிறகு அவரது அப்பா மகளிடம் ஏதோ பேசினார்.. அப்பொழுதுதான் கொரிய பாஷையைக் கேட்கிறேன். அதற்கு முன்னர் கேட்டதில்லை.. பிறகு அவர் ஒரு சிடி ஒன்றைத் தந்தார். அதை என் கணிணியில் சுழல வைத்தேன். பிறகு அந்த கொரிய பெண்,

"ஓபன் த சீதி, ஃபைந் தி திசைன் அன் ஃபாலோ தி ஆர்ட்வோர்க்" (Open the CD find the design and follow the artwork) என்றாள்.. அவளது ஆங்கிலம் ஒருமாதிரியாக இருந்தது. டி (t) என்பதை தி என்கிறார்கள். கொரிய ஆங்கிலம் அப்படித்தான் போலும். சரி நமக்கென்ன என்று சிடியைத் திறந்து டிசைன்களை எடுத்து வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து என்னைப் பற்றி விசாரித்தாள். தட்டுத் தடுமாறி என் பெயர் என்ன, என்ன செய்கிறேன் என்பதை ஓரளவு சொன்னேன். வருமானம் உனக்கு எவ்வளவு இருக்கும் என்றாள். அதைச் சொல்லமுடியாது என்று சொல்லி சிரித்துவிட்டேன். அவளும் சிரித்தாள்.. (அடடா!!!)

சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் மழை நின்றுவிட்டது. அவளுக்கு மழை பிடிக்கிறதாம். ஆனால் ஊர் ரொம்ப ஹாட் என்றாள். நான் புன்னகைத்துக் கொண்டே டிசைன் வேலைகளை செய்துகொண்டிருந்தேன்.

எனது பார்ட்டி என்னிடம் வந்து, டிசைன் முடிந்ததா என்று கேட்டார். இல்லை என்றேன். உடனே அவர், தானும் அந்த கொரிய மாமாவும் அலுவலகம் வரை சென்று வருவதாகவும் மகள் இங்கேயே இருப்பாள் என்றும் (ஓவரா ஜொள்ளு விடாதே என்று எச்சரித்தும்) சென்றார்.. அப்பாவிடம் மகள் ஏதோ சொல்ல, அவரும் மண்டையை மண்டையை ஆட்டிக் கொண்டு சென்றார்..

அய்யோ!!! ஆதவா.. உண்மைதானா... இதெல்லாம்.. என் கையை நானே கிள்ளிக் கொண்டேன்.

அந்தப் பெண் பெயர் இதுவரையிலும் தெரியவில்லை, நானும் எக்ஸ்க்யூஸ்மி என்றுதான் அழைத்தேன், அவளும் பெயர் சொல்கிறமாதிரி தெரியவில்லை.

சரி, வேறென்ன நடந்தது என்று கேட்கிறீர்களா?

நான் கூல்ட்ரிங் ஆர்டர் பண்ணவா என்று கேட்டேன். நோ நோ, என்று மறுத்துவிட்டாள். அப்பறம் உங்கள் நாட்டு சமையல் எப்படி இருக்கும் என்று கேட்க, எனக்கோ விழி பிதுங்கிவிட்டது.. (சமாளிடா..) நான் மதிய உணவிற்காக கொண்டு வந்திருக்கும் எனது உணவை எடுத்துக் காட்டினேன். (கஷ்டகாலம்) இப்படித்தான் செய்வோம் என்றது, தாங்களும் அப்படித்தான் செய்வோம் என்றார்கள் (அடப்பாவமே!)

சாப்பிடுகிறீர்களா என்று கேட்டதற்கு வேண்டாம் என்று மறுத்தாள். பிறகு, என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை, டேஸ்ட் பார்க்கவேண்டும் என்றாள்.
அம்மா செய்திருந்த சுருக் சுண்டல் குருமாவும், கத்திரிக்காய் பொறியலும் சற்று ருசி பார்த்தாள். (என்னவோ கமெண்ட் செய்தாள்.. எனக்குப் புரியவில்லை)

எனக்கோ ஆனந்தம்.. தமிழ்நாட்டு சமையலை வேறு நாட்டுப் பெண்ணொருத்தி ருசி பார்க்கிறாள் என்றால் சும்மாவா?? இதுவரையிலும் எத்தனையோ ஃபாரினர்களை சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறேன். ஆனால் இது முற்றிலும் புதிய அனுபவம்.

சிறிது நேரத்தில் சென்ற இருவரும் நந்தி மாதிரி வந்துவிட்டார்கள். திசைன் (Design) முடிந்துவிட்டது. கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார்கள்..........

செல்லும்பொழுது, நைய்ய்ஸ் காய் (Nice Guy) என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.. (என்னையா? இல்லை கத்திரிக்காயையா?)

வெளிநாட்டவள் அதிலும் ஒரு பெண்ணின் பாராட்டு..... தித்திக்கும் தேன்......

பிகு: மேலேயுள்ள அந்த புகைப்படம் நான் சொன்ன கொரிய பெண் அல்ல.. இச்சம்பவம் நடந்து பல மாதங்களாகிறது , கடைசி வரைக்கும் அவளின் பெயரைக் கேட்கவேயில்லை... (என்ன கொடுமை இது!!!)



எனது எல்லா செய்கைகளும்
தந்தையைப் போலுள்ளதாம்
பயமாகத்தான் இருக்கிறது
அவரைப் போல வந்திடுவேனோவென்று!

XxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXx

அவரிடமிருந்து அதட்டல்
"வேளைக்கு உணவிடாவிடில் அல்சர் வரும்"
இது அக்கறையா?
எச்சரிக்கையா?

XxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXx

தானாடாவிடினும்
தன் தசை ஆடும்
சச்சரவுகளுக்கு மத்தியில்
அவர் மனம் புண்படுகிறதாவென
பார்த்துக் கொண்டேன்

XxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXx

சண்டை ஓய்ந்த பின்னே
அச்சம் தொத்தும்
நாளை எனக்கெதிரேவும்
நடக்கலாம்.

XxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXxXx

குறைந்த வயதினில்
கன்னத்தில் ஓங்கியடித்தார்
தோள் தாண்டி பழிதீர்த்தேன்
இதயத்தில் அடித்து.



உதிர்தலில் வாடாத மரங்களின்
பெருமூச்சைக் கடந்து செல்லும்
நதியின் சலனமாக கடவுள் உறங்குகிறார்

ஒரு பூனையின் சாதுர்யமாக
கடவுளின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்து
அவரது பஞ்சனைக்கு அருகில் அமர்கிறேன்

அவரின் பாதங்களில்
பிரார்த்தனைச் சீட்டுக்கள் விழுகின்றன
ஒவ்வொரு சீட்டினுள்ளும்
கடவுளின் உஷ்ணத்தில் பிறந்து
சூடு தாளாமல் இறந்து போன
யாரோ ஒருவர் இருக்கிறார்
வெகு சிலர் எனது இருப்பை
கடவுளுக்குத் தெரியப்படுத்த முயலுகிறார்கள்
அவர் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்

என் கோணிப்பை நிறைத்திருக்கும்
விஷத்திலிருந்து இரு சொட்டுக்களை
அவரது வாயில் ஊற்றுகிறேன்
அவை வழுக்கிச் சென்று
மரண முடிச்சைத் தேடுகின்றன

கடவுள் திமிருகிறார்
கண்கள் பிதுங்குகின்றன
சிறிது நேரம் மனிதர்கள் பிறப்பது நிற்கிறது
மூச்சு அடங்குகிறது
கடவுள் இறந்து போகிறார்

கடவுளின் இல்லம் விட்டு நகர்கையில்
எனது வாயிலிருந்து இருபற்கள்
நீட்டி முளைத்து நிற்கின்றன
ஒரு பிசாசின் உருவமாக

20.5.09

தமிழின் நிலை?

|

இந்த படங்களை நன்கு பார்த்துவிட்டு சொல்லுங்கள், இறந்தவர் பிரபாகரன் தானா அல்லது வேறு யாராவது புலியா?




இலங்கை அரசு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் திரு.வே.பிரபாகரனைக் கொன்று விட்டதாகக் கூறி வருகிறது. இத்தகவல் உண்மையா பொய்யா என்று கூறிக் கொண்டு அழுவதைக் காட்டிலும் அடுத்த என்ன நிகழும் என்பதில்தான் ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் கவனம் இருக்கவேண்டும்.

பிரபாகரன் உண்மையாகவே இறந்ததாகவே இருக்கட்டும்... ஈழமக்களின் மீதான கொடூரத் தாக்குதல் இனி நிறுத்தப்படுமா? அல்லது மறைமுகமாக செயல்படுத்தப்படுமா?

வட இலங்கை இனி எப்படி இருக்கப் போகிறது? அங்கிருக்கும் லட்சக்கணக்கான மக்களின் கதி இனியென்ன?

விடுதலைப்புலிகளின் ஆயுத தளபாடங்கள் எங்கே போயின? அதை ஏன் இலங்கை அரசு காட்ட மறுக்கிறது?

இப்படி பல கேள்விகள் உண்டு. என்னைப் பொறுத்தவரையில் பிரபாகரன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்ற கேள்வியைக் காட்டிலும் தமிழினம் இலங்கையில் எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்வியே பிரதானமாக இருக்கும். 


1 . உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா ?

ஆதவன் என்றால் சூரியன் என்று அர்த்தம். எல்லாவற்றிற்கும் முதலாவது என்றும் அர்த்தப்படும். இயற்பெயரோடு இணைந்திருப்பதால் இப்பெயர் வந்தது. பெயர்களை நிறைய மாற்றுவேன். வலையுலகிற்கு வந்த பின்னர், ஆதவா மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது. எனது இயற்பெயர் மட்டுமல்ல, எல்லா பெயர்களையும் நான் விரும்புவேன்.

2.கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?

27-07-08. என் அண்ணன் இறந்த தினத்தன்று.

3.உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?

நிச்சயம் பிடிக்கும். கையெழுத்திற்கென பரிசுகளும் பெற்றிருக்கிறேன். பள்ளி காலத்தில் என் கையெழுத்து மிக அருமையாக இருந்தது. இப்பொழுது எழுதுவதைக் காட்டிலும் டைப்படிப்பதே அதிகம். அதனால் பழைய அழகான கையெழுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நழுவிக் கொண்டே இருக்கிறது.

4).பிடித்த மதிய உணவு என்ன?

அசைவ உணவுகள் எல்லாமே!! எங்கள் வீட்டில் அசைவம் வித்தியாசமாக சமைப்பார்கள். அதற்கு சிந்தாமணி என்று பெயர். அது மிகவும் பிடிக்கும் இப்பொழுது கூட அதை சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் இங்கே தருகிறேன்.

5.நீங்கள் வேறு யாருடனாவது உங்களோட நட்பை உடனே வச்சுக்குவீங்களா?

நட்பு என்பது இப்பொழுது எழுத்துக்கள் வடிவிலும் காணக்கிடைக்கிறது.. எனது நட்பு புத்தகங்களின் வழியாகவும் இணையங்களின் வழியாகவும் பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் நான் யாரையும் உடனே நட்பு பாராட்டுவதில்லை. வந்த நட்பை கைவிடுவதுமில்லை.

6.கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?

இரண்டையும் விட ஆற்றில் குளிக்க பிடிக்கும்... கடல், அருவி.. இரண்டிலும் குளித்ததில்லை.

7.முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?

முகம். அல்லது கண்கள்.. பேசும் போது அவர்களது உதடுகள். நான் முகம் பார்க்காமல் பேசிய தருணங்கள் அதிகம்.. இவையெல்லாவற்றையும்விட, அவர் எப்படி பேசுகிறார். என்ன வார்த்தைகளை உபயோகிக்கிறார் (தமிழ் அல்லது ஆங்கிலம் கலக்கிறாரா என்பது...) உதாரணத்திற்கு யாத்ராவோடு பேசுகையில் அவர் எதார்த்தமாக ஆங்கிலத்தைத் தவிர்த்து தமிழில் பேசுவதைக் கண்டேன். அதேசமயம் கார்த்திகைப்பாண்டியனிடம் பேசும் பொழுது சிலநேரங்களுக்கு அவர் ஆங்கிலத்தை நாடுவதும் பிடித்திருந்தது..

8.உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன ?

பிடித்தது : எதையுமே சந்தோஷப்படுத்தி, திருப்தி கொள்ளும் பண்பு... சிக்கனம்.. சமாளிஃபிகேஷன், இப்படி நிறைய உண்டு... முக்கியமாக மறதி.

பிடிக்காதது : கோபம். திடீர் முடிவுகள். நிராகரித்தலை மறுபரிசீலனை செய்யாமலிருப்பது. முக்கியமாக மறதி

9.உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?

இன்னும் திருமணமாகவில்லை. இப்பத்தாங்க டீன் ஏஜ் முடிஞ்சிருக்கு!!!!

10.யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள் ?

எனது அண்ணன். ஈரோடு சினீவாசன்.

11.இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள் ?

கறுப்பும் வெள்ளையும் கலந்த பின்னலாடையும் சாம்பல் நிற முழுக்கால் சட்டையும். (Gray Pant)


12.என்ன பார்த்து//கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க ?

கணிணி திரை... வெளியே வாகன சப்தம், சூரியன் FM இல் ஒரு விளம்பரம். அருகே எம்ராய்டரி மிஷின் ஓடும் சப்தம்.

13.வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?

கருஞ்சிவப்பு.... எனக்கு மிகவும் பிடித்த வர்ணம்.

14.பிடித்த மணம்?

மல்லிகை. அதனை முகரும் பொழுதெல்லாம் எனக்கு யாரோ ஒருத்தியின் ஞாபகம் வரும்.


15.நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன ?


அ.மு.செய்யது. தனக்காக எழுதுவதைக் காட்டிலும் மற்றவருக்காக எழுதுகிறார். அவரது ஊக்கமும் அவரது ஆழ்ந்த பின்னூட்டமும் எனக்குப் பிடித்தமானது. நன்கு படித்து விட்டு கருத்து சொல்லும் பலரில் இவரும் ஒருவர். (ஒருசிலர் படிக்கிறார்களா என்பதே தெரியாது... :( )

16.உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப்பிடித்த பதிவு ?

கார்த்திகைப் பாண்டியன்

என்னைப் பொறுத்தவரையில் எல்லா பதிவுகளுமே எனக்குப் பிடித்திருந்தது. சமீபத்தில் பேருந்து கவிதையொன்று கொடுத்திருந்தார். மிகவும் அருமையாக இருந்தது... நல்ல எழுத்தாளர். எஸ்ராவின் ரசிகர். இலக்கிய உலகில் நல்ல இடம் அவருக்குக் காத்திருக்கிறது.

17. பிடித்த விளையாட்டு?

Call of Duty 1, 2,
Soldier of fortune II
GTA 3
Warcraft III
Doom 3
இவையெல்லாம் விரும்பி ஆடிய வீடியோ கேம்ஸ்,

கிரிக்கெட், செஸ்.

18.கண்ணாடி அணிபவரா?

ஆம்.. கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக அணிந்து வருகிறேன்.

19.எப்படிப் பட்ட திரைப் படம் பிடிக்கும்?

மனதில் அமர்ந்து கொஞ்சநேரம் அசைபோடவேண்டும். சமீபத்தில் அப்படியான தமிழ்படம் காதல், தவமாய் தவமிருந்து.. அஞ்சாதே
ஆங்கிலப்படங்கள் நிறைய உண்டு..

20.கடைசியாகப் பார்த்த படம்?

திரையரங்கில் : அயன், (தமன்னாவுக்காக)
சின்னத்திரையில் : Monsters Inc தமிழில் (சன் டி.வி)

21.பிடித்த பருவ காலம் எது?

வெயிலும் பிடிக்கும்.. மழையும் பிடிக்கும்... பருவகாலத்தை என்றுமே நான் நொந்து கொண்டதில்லை.

22)என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?

உறுபசி முடித்தபின்னர் வேறேதும் கைவசமில்லை. ஆனந்த விகடன் தான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

23.உங்கள் டெஸ்க்டொப்-ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?

ஏழு வருடங்களாக கணிணியில் பணிசெய்கிறேன். XP புதியதாக வந்த பொழுதிலிருந்து தற்சமயம் வரை டெஸ்க்டாப் படத்தை சுமார் ஐம்பது முறை கூட மாற்றியிருக்கமாட்டேன்.

24.பிடித்த சத்தம் ? பிடிக்காத சத்தம்?

எனக்கு நிசப்தம் ரொம்ப பிடிக்கும்.
பிடித்த சப்தம் : குழந்தையின் சிரிப்பு
பிடிக்காதது : குழந்தையின் அழுகை

25.வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?

திருப்பதி.

26.உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?

எல்லோருக்கும் தனித்திறமைகள் உண்டு. அவரவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் பொழுது அவை வெளியாகின்றன.

எழுத்து ஈடுபாட்டைப் போன்றே ஓவியங்களில் சற்று திறமையுண்டு. ஆனால் இப்பொழுது அதைச் செய்வதில்லை.

27.உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?

சந்தேகம். என்னை யாராவது அநாவசியமாக சந்தேகப்பட்டால் அவர்களோடு நான் வாழ்நாளும் பேசுவதில்லை..

28.உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?

பலகோணம்.. ஒருவரைச் சந்தித்த பிறகு அவர் என்னென்னலாம் நினைப்பார் என்று யோசிப்பேன். அவரது இடத்தில் நானிருந்தால் என்றும் நிதானிப்பேன். சிலசமயங்களில் அதுவே அவர்மீதுள்ள அபிப்பிராயத்தின் ஏற்ற இறக்கத்தை மாற்றிவிடுகிறது.

29.உங்களுக்கு பிடித்த சுற்றுலா தலம்?

இந்தியா என்றால் பழங்கால கலைமிகுந்த கோவில்கள் பிடிக்கும்...
வெளிநாடு என்றால் வறுமை மிகுந்த ஆப்பிரிக்க நாடுகள்

30.எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?

நல்லா அனுபவிக்கணும்... சந்தோஷமா இருக்கணும்.. ஞாயிறு அன்று நான் எங்கேயும் செல்லுவதில்லை. கூடுமானவரை தவிர்த்துவிடுவேன். வீட்டில் அமர்ந்து கொண்டு, டி.வி, புத்தகம், இணையம், திரைப்படம், கணிணி விளையாட்டு, அரட்டை, தூக்கம் என்று பலவும் செய்வேன்... இந்த வாழ்க்கை எனக்கு வரம் போன்றது. அது வாழும் வரை நான் நன்கு அனுபவிப்பேன்.

31.கணவர்(மனைவி) இல்லாம செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம் ?

திருமணமாகவில்லை... அப்படி ஆகியிருந்தாலும் சொல்லுவதற்கில்லை.

32)வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?

முகத்தில் எப்போதும் சந்தோஷம் பெருகியிருக்க வேண்டும்... யாரையும் குத்தாத சந்தோஷ வாழ்வு நிறைவைத் தரும்.. நிச்சயம்... வாழ்வு என்பது அனுபவிக்க.... அதேசமயம் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள...

இந்த தொடர் பதிவுக்கு நான் அழைப்பது

அ.மு.செய்யது.

யாத்ரா விடைபெற்றுக் கொண்டு பேருந்து நிலையத்தில் நடந்து செல்லும் பொழுது அடர்ந்த கானகத்தில் அநாயசமாக நுழையும் காற்றைப் போன்று இருந்தது. மென்மைக்கான முழு உருவம் அவர் என்றே கூட சொல்லிவிடலாம். மே 13 சந்திப்புகள் குறித்து பலவகையிலும் சிந்தித்து வைத்திருக்கும் வேளையில் எதிர்பாராத சந்திப்பு யாத்ராவோடு நிகழ்ந்ததை எண்ணிக் கொண்டே பேருந்து நிலையத்தைவிட்டு வெளிவந்தேன்.

என்னோடு வரும் பொழுதே வீண் சிரமம் வேண்டாம் ஆதவா, நானே நடந்து போய்க்கொள்ளுகிறேன் என்றார். நாங்கள் அமர்ந்திருந்த பேக்கரிக்கும் பேருந்து நிலையத்திற்கும் இடையே எப்படியும் ஒரு கி.மீட்டர் இருக்கும். எனக்கு சிரமம் வேண்டாம் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் விருந்தோம்பல் என்பது விடைபெற்று செல்பவரை இறுதி வரையிலும் கவனிப்பது ஆகும். அதைத்தான் நான் செய்தேன்

பேக்கரியில் நானும் யாத்ராவும் எழுந்து செல்லக் காத்திருந்தோம். ஒரு சில மணித்துளிகள்தான் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. ஆனால் எந்த ஒரு நொடியையும் இருவரும் எரித்து சாம்பலாக்கவில்லை. சொல்லப்போனால் ஒவ்வொரு நொடிகளுக்குமிடையே கொஞ்சம் இடைவெளி அதிகமிருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று நினைத்தோம். அவர் தன் கையில் கொண்டுவந்திருந்த நீல வர்ண பெட்டியை சரிபார்த்துக் கொண்டார்.

கவிதைகள், அரட்டை, வலைப்பதிவுகள் என்று வழக்கமான பதிவர் சந்திப்புப் பேச்சுகளோடுதான் ஆரம்பித்தோம். மெல்லிய வர்ணத்தில் ஒரு சட்டை அணிந்திருந்தார். சற்றே நீள்வட்ட கருத்த முகம். கண்கள் கூர்மையாக இருந்தன. அவரது பேச்சு மிக மெல்லிய இழையில் தங்கும் சப்தத்தைப் போன்று இருந்தது. அகநாழிகை, அவர் பாடுவார் என்று சொல்லியிருந்தார். பாடுகுரல் பேச்சின் வழியே வந்ததைக் கவனிக்க முடிந்தது. அவருக்குள் சிறிது நாணம் இருப்பதாகவும் கருதுகிறேன்.

சிகரெட் பிடித்துக் கொள்ளலாமா என்றார். எனக்குப் பழக்கமில்லை என்றேன். மன்னிப்பு கேட்டார். அவர் கேட்ட விதம் சற்றே ஆச்சரியமளித்தது. தொழில் துறைகள் குறித்த தகவலைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். பேக்கரியில் சும்மா அமர்ந்திருக்க முடியாதே.. இரண்டு கூல்ட்ரிங்ஸ் சொன்னோம். ஒன்று மாஸா, இன்னொன்று ஃபாண்டா.

திருமணத்திற்காக வந்திருப்பதாகக் கூறினார். நேராக ஊருக்குச் செல்லாமல் மணல் வீடு ஆசிரியரைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் செல்லவேண்டும் என்றார். கவிதைகள் மீதான காதல் குறித்து சிறிது பேசினோம். நன்கு வாசிக்கிறார் என்பது தெரிகிறது. பேக்கரியில் நுழையும் முன்னர் ஒரு வேப்ப மரத்தினடி நின்று கொண்டிருந்தார். சரியான உயரம். இன் செய்திருந்தார். ஒரு பிஸினஸ் மேனுக்குரிய மேனரிஸங்கள் நன்கு பளிச்சிட்டன. யாத்ரா என்னைத் தொடர்பு கொண்ட போது நான் வீட்டில் இருந்தேன். முதலில் என் அலுவலகத்திற்குத்தான் வருவதாக இருந்தார். நான் தான் அங்கே பேச வாய்ப்பே இருக்காது என்று சொல்லிவிட்டு அவரை பேக்கரிக்குள்ளாகவே தள்ளிக் கொண்டு போனேன்.

யாத்ராவுடனான சந்திப்பில் நேரம் போதாது என்று வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் போதே எனக்குத் தெரியும். ஏனெனில் ஹாய் மட்டும் சொல்லிவிட்டு போய்விட யாத்ரா வேறு மனிதரல்ல. பதிவுலகம் மனிதர்களின் மனதை விரித்து வைக்கிறது. அது எப்பொழுதும் திறந்தே கிடக்கிறது. சந்திப்புகள் தினமும் எழுத்தின் வழி நடக்கின்றன. அவரை சந்தித்த முதல் நொடியில் நான் அவருக்காக கட்டிவைத்திராத அவரது பிம்பம் அப்பொழுது கட்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்தது!!

திருச்சி சந்திப்பில் பங்கெடுக்காமல் என்னைக் காதலித்து மோகித்து இரண்டு நாட்கள் சிறையிலடைத்த காய்ச்சலுக்கும், வறட்டு இருமலுக்கும் கண்டனங்கள்!!!

15.5.09

ஞாபக நகங்கள்

|



இன்றைய காலையில் நகவெட்டியைத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். வெள்ளிக்கிழமையும் அதுவுமா நகத்தை வெட்டாதே என்று அம்மா திட்டியதை ஒரு காதில் நுழைத்து இன்னொரு காதில் உருவியெடுத்துவிட்டு நீண்டு கூர்ந்திருந்த நகத்தை வெட்டுவதற்காக ஆயத்தமாகியிருந்தேன்.. அது ஏனோ, நான் நகங்களை வெட்டும் நாட்கள் வெள்ளி அல்லது சனிக்கிழமையாகவே அமைந்துவிடுகிறது.. என்னுடைய அன்றாட திட்டமிடுதலிலிருந்து தப்பிச் சென்று நகங்கள் நீளுகின்றன. அதற்கான பொழுதுகளை எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. கொஞ்சம் பின்னோக்கிப் பார்த்தால், வெட்டப்படும் நாட்கள் எல்லாமே வெள்ளி அல்லது சனியாக இருப்பது என்ன காரணத்தினால் என்பது தெரியவில்லை. கிழமைகள் என்றுமே உகாததாக இருப்பதில்லை. அவைகள் எந்தவொரு நோக்கத்தோடும் பிறப்பதில்லை, ஒருவேளை மூடநம்பிக்கைகளை உடைத்தெறியும் காரணத்தின் பொருட்டு எனக்குள்ளாகவே என்னை அறியாமலேயே அந்த நாட்களை நகம் வெட்டுவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கிறேனோ?

நகங்கள் உடலின் ஒரு பாகம் என்று நினைக்கும் பொழுது சிரிப்பாக இருக்கிறது.. அவை எங்கிருந்து முளைக்கின்றன, அதன் வேர் என்ன எனும் ஆராய்வுக்கு இதுவரையிலும் சென்றதில்லை (இளசு அண்ணா சொல்வார் என்று நினைக்கிறேன்) பலருடைய விரல்களைக் காணும் பொழுது அவர்களின் நகம் எப்படி இருக்கிறது என்பதை மட்டும் அவதானிப்பேன். சிறு வயதில் நகங்களில் பூ பூக்கிறது என்று (வெள்ளைப் படுதல்??) ஒவ்வொரு விரலையும் எண்ணிக் களித்த காலங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. அது ஒரு நம்பிக்கை. அதிகம் பூ உள்ளவர்களுக்கு நல்ல மனைவி கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை. இப்பொழுது எண்ணினால் ஓரிரண்டு தேறுகிறது.

வெகு சில நாட்களுக்கு முன்னர், இடதுகை ஆட்காட்டி விரலில் அடிபட்டு இரத்தம் நகங்களின் இடுக்கு வழியே ஒழுகிக் கொண்டிருந்த பொழுது, நகங்களின் முழுமையான பணி என்ன என்பதை முழுமையாகவே உணர்ந்து கொண்டேன். விரல்கள் கண்களாக இருக்கின்றன. நக இடுக்குகள் என்றுமே மூடிக்கொண்டிருக்கின்றன அல்லது பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. முட்டி ஓடும் இரத்த நீரை அது வெளியேற்றவிடாத பாதுகாவலனாக, விரல்களின் வலிமை அரணாக இருந்துவருகிறது. விரல்கள் அற்றவர்களுக்கு நகங்கள் வெட்டவேண்டும் என்ற அவசியம் நேராததை நினைக்கும் பொழுது நமக்கு ஏன் அது வளரவேண்டும், வளர்ந்து நறுக்கவேண்டும் என்று தோணுகிறது.. இது சோம்பேறித்தனத்தின் எண்ணங்களா இல்லை கையற்றவர்களைப் பற்றி நினைக்கும் கையறு நிலையா என்பது தெரியவில்லை.

சிலசமயம் யோசனைகளை மீறும் பொழுதோ அல்லது யோசனைகளை கயிறு கட்டி இழுக்கும் பொழுதோ, நகங்கள் உணவாவதை நிதானித்திருக்கிறேன். இரவு மொட்டை மாடியில் நகங்களைக் கடித்துத் துப்பாமல் விழுங்கும் பொழுது அது குடலைக் கிழித்து செல்லுவதைப் போன்றும் தொண்டையில் அடைத்து சிறுநாக்கைச் சுரண்டுவது போலவும் உணர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் அதே உணர்வோடு உணர்வாக மீண்டும் நகங்களைக் கடிப்பது எதற்காக என்று எனக்கும் தெரியவில்லை. நகம் தின்னுவதில் பெரும்பாலும் எனது கட்டை விரல்கள் முன்னுக்கு வருவதில்லை, ஏனைய நான்கும், குறிப்பாக சுண்டுவிரல் நகம் என் பசிக்கு இரையாவதை எல்லா நாட்களிலும் தவிர்க்க முடியவில்லை. கடித்து அப்படியே விழுங்காமல், அதை சிறுசிறு துகள்களாக செதுக்கி, நாக்கால் குழைத்து பின்னரே விழுங்க நேரிடுகிறது. நகங்களின் வளர்ச்சி எப்படி தெரியாமல் இருக்கிறதோ அதைப் போன்றே விழுங்குவதும் எனக்குத் தெரியாமல் நடக்கிறது. எல்லா நாட்களிலும் நகங்களை வெட்டிய பின்னரும், கடிப்பதற்குத் தோதாக நகங்கள் முட்டி நிற்கின்றன. எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் கடிப்பதற்கு இல்லை என்று வெசனப்பட்டதில்லை.

சென்ற ஞாயிறில் ஒரு வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கே ஒரு குழந்தையைக் கொஞ்சுவதற்காகத் தூக்கினேன். என்னை அறியாமல் என் கைவிரல் நகம் பட்டு அக்குழந்தையின் இடுப்பில் சிறு கீற்று படிந்து இரத்தம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. அக்குழந்தையின் கதறலையும் மீறி எனக்குள் நகம் குறித்த வெறுப்புகள் அழுந்தின. நகங்களை வெட்டுவதில் நான் என்றுமே பிரயத்தனப்பட்டதில்லை. அது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆயுதமாக என்னுள் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆயுதங்களுக்கு எந்தவித நோக்கமும் இல்லாமல் இருப்பது போன்று நகங்கள் இருக்கின்றன. பல சமயங்களில் ஆயுதங்களைப் பற்றிய வரையறையிலிருந்து நகங்கள் மட்டும் தப்பித்துச் செல்ல நேர்ந்ததை நினைவுகூர்ந்தேன். அறுதியிட்டு சொல்லமுடியாத தொலைவில் நகங்கள் இருக்கலாம் என்று எனக்கு நானே சமாதானமும் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. என்றாலும் யார்மீதோ பட்டு கிழிக்கும் ஒரு ஆயுதமாக எண்ணிப் பார்க்கும் வெறுப்பிலிருந்து நகங்களைக் குறித்த என் எண்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள இயலவில்லை.



பொதுவாக, பெண்களுக்கு நகங்கள் வளர்ப்பதில் சிறிது விருப்பம் இருக்கின்றது,. அது அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான ஆயுதமாக விளங்கியிருக்கலாம். எனக்கு பெண்களின் நக அழகு மிகவும் பிடித்த விஷயம். அவர்கள் அதைப் பாதுகாப்பதும் நகப்பூச்சு பூசி அழகுபடுத்துவதும் சொல்லமுடியாத உணர்வுகள்... ஒரு சில பெண்களின் நகங்களில் சிறு சிறு பூக்கள் வரைந்து அழகுபடுத்தியிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். நகங்கள் வளர்ப்பது சிலருக்குப் பொழுது போக்காகக் கூட இருக்கிறது. எங்கள் பழைய வீட்டில் ஒரு மாமா இருந்தார். அவரது இடது கட்டை விரலிலும் ஆட்காட்டி விரலிலும் ஒரு செ.மீட்டர் அளவிற்கு நகங்களை வளர்த்து வைத்திருப்பார். அவர் ஒரு தையல்காரர் என்பதால் துணிகளை மடித்து தேய்க்க அந்நகங்கள் உதவுகின்றன என்பதை அறிந்து கொண்டேன். கத்தியின்றி வெங்காயம் நறுக்கும் பொழுது, ஏதாவது ஒரு பொருளை சுரண்டும் பொழுது, சிலசமயம் உடலைச் சொறியவும் கூட நகங்களுக்கு வேலைகள் இருக்கின்றன.

ஆயுதங்கள் நீண்டால், ஒடுக்கப்படவேண்டும் என்ற நியதிப்படிதான் நகங்கள் வெட்டப்படுகின்றன. வெட்டிய நகத்தினைக் குப்பையில் கொட்டும்பொழுது புன்னகை இதழோரம் முளைத்துவிடுகிறது. படித்து கிழிக்கப்படும் கவிதையைப் போன்று விரல்களைப் பாதுகாக்கும் பணியிலிருந்து விலகிவிட்ட நகங்கள் யாருக்கும் தெரியாமல் எங்கோ சென்றுவிடுகின்றன. ஈரமற்ற அதன் நெஞ்சிலிருந்து கண்ணீர் முட்டி நிற்பதைப் போன்ற பிரமை தோன்றுகிறது. உங்களுக்கு அப்படியேதும் தோன்றுகிறதா?

வாக்களிப்பதன் மூலம் படைப்பை பலருக்குக் கொண்டு சேர உதவி புரிகிறீர்கள்

தமிழிஷில் வாக்களிக்க..

தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க

எதிர்வாக்கு

14.5.09

இருதாய்கள்

|



என் தாயொரு தடாகத் தாமரை
வாழ்விலே முற்றிலும் மூழ்காதவள்
மூழ்கினும் தன்மை மாறாதவள்
எனக்கு உடன் பிறக்க வழியின்றி
உயிர் சுமக்கா
உடலைக் கொண்டவள்

பால் சுரக்கா முலைகளும்
வரி படறா வயிறும்
வாழ்வோவியத்தின்
வேண்டாத வர்ணங்களாய்
எண்ணிக் கொண்டிருப்பவள்

அன்றொருநாள்
கட்டுக் கடங்காத உண்மை
வெடித்த போது உணர்ந்துகொண்டேன்

எனக்கு மட்டும் இருதாய்கள்

கைபடாத பத்தினியாய்
பெற்றெடுத்தவளும்
எனக்காகவே வாழும்
வளர்த்தெடுத்தவளும்

---------------------------------------

வாக்களிப்பதன் மூலம் படைப்பை பலருக்குக் கொண்டு சேர உதவி புரிகிறீர்கள்

தமிழிஷில் வாக்களிக்க
தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க

திருச்சியில் மே 13 புதன்கிழமை அன்று நம் வலை மக்களின் சந்திப்பு நிகழவிருக்கிறது.

வலையில் எழுதுபவர்களும், எழுத்தைப் படிப்பவர்களும், நண்பர்களும் இதில் கலந்து கொள்ளலாம். கலந்து கொள்ள விருப்பமுள்ள நண்பர்கள் திருச்சி இரயில் நிலையம் அருகே வந்து கீழ்கண்ட நண்பர்களின் எண்களைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.

:: சந்திப்பு குறித்த கார்த்திகைப் பாண்டியரின் பதிவு ::

தொடர்புக்கு :

கார்த்திகைப் பாண்டியன் +91 98421 71138
பொன்.வாசுதேவன் - +91 99945 41010


இப்பதிவிற்கு அதிக வாக்களிப்பதன் மூலம், நிறைய எழுத்தர்களையும், நண்பர்களையும் அழைக்கலாம்...

இங்கே கிளிக் செய்து நீங்களும் நண்பர்களை அழைக்கலாம்..




நீங்களும் நண்பர்களை அழைக்கலாம்..

தமிழிஷ் வழியே அழைக்க...

தமிழ்மணத்தின் வழியே அழைக்க..

6.5.09

பெண்மையின் கோபம்

|


சாரல் தூறிய பொழுதொன்றில்
சருகோசை இசைத்து
கொலுசுகள் பாட
விரைந்தோடுகிறாள்
மலங்கழிக்க

சொட்டுத் துளிகள்
ஒன்றையொன்று உதைக்க
இலைநுனிகளை ரசிக்க நேரமின்றி
கரமறுந்த மரத்திடுக்கில்
மறைகிறாள்

புலமை நிறைந்த மரக்காடு
சப்தக் கவியெழுத
அவளுக்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்த
அச்சத் தன்மை ரசிக்கத் துவங்குகிறது

சேறு விழுங்கிய சொட்டொலி
காது படலத்தை கிழித்தெறிகிறது
மிரட்சியால் கண்கள்
கதவு பூட்டிக் கொள்கிறது

இயற்கை அவளை
அந்நேரத்திலும் ரசிக்கிறது
அங்குல அங்குலமாய்
அவள் அங்கங்களைத்
தொட்டு நுகர்ந்து ருசிக்கிறது.

காடுவழி உட்துளைந்து
மரமெய் விட்டிறங்கி
கதிர்களோ துளிகளோ
அவளை அணைத்து முத்தமிட,

கோபத் தாக்கத்தின் வெட்கச்சிதறலில்
மெய்சிலிர்த்து முகம் சிலுப்பி
ஓடுகிறாள்..
வேற்றொருவன் காண்பதாக.
-------------------------------------------

தமிழிஷில் வாக்களிக்க..

தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க..

எதிர்வாக்களிக்க.

2.5.09

தொடர்பு

|


எனக்கும் கவிதைக்குமான தொடர்பு
அவள் ஒற்றை விழியசைவிலிருந்து
தொடங்கியது

அது ரோஜா இதழாக நீண்டு
எழுத்துக்களின் சுகந்தத்தைச்
சிறைபிடித்துக் கொண்டது.

எனக்கும் கவிதைக்குமான பிணைப்பு
அவள் எச்சிலிட்ட என்னுதட்டிலிருந்து
தொடங்கியது

அது எழுத்துக்களின் புணர்ச்சியாக நீண்டு
கவிதைக்கான படிமங்களாக
நிலை நிறுத்திக் கொண்டது.

எனக்கும் கவிதைக்குமான சலிப்பு
அவளுக்கு மறதி பிறந்த தினத்திலிருந்து
தொடங்கியது

அது முடிவற்று நீண்டு
காகிதங்களைத் தீயிட்டுத்
தானும் இறந்தது

எனக்கும் கவிதைக்குமான வெறுப்பு
அவள் இறுதி வாயெழுத்திலிருந்து
தொடங்கியது

அது எரிந்து கிடந்த காகிதச்சுவடுகளை
காலத்தோடு அழித்துவிட்டு
தானும் மறைந்தது.
--------------------------------------------
தமிழிஷில் வாக்களியுங்கள்
தமிழ்மணத்தில் வாக்களியுங்கள்
எதிர்வாக்கு




தனிமையின் கசப்பும் நிராகரிப்பும் நிறைந்த என் வாழ்வில் புத்தகம் வாசிப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைவாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. பெருத்த அச்சம் ஏற்படுத்தக் கூடிய தனிமை எனக்கு பலநாட்கள் வாய்த்திருந்த போதிலும் வாசிப்பைக் காட்டிலும் எழுதுவதில் அக்கறை எடுத்துக் கொண்டேன். திரு.எஸ்.ராமகிருஷ்ணனோடு உண்டான வாசிப்புத் தொடர்பிலிருந்து வாசிப்பின் அடர்த்தி பெருகிக் கொண்டு வருவதை இப்பொழுது என்னால் உணரமுடிகிறது. அது உறுபசி நாவலின் வழியே நீண்டு கொண்டிருக்கிறது.

பொன்னியின் செல்வனைத் தவிர நாவல் வாசிப்பு குறித்தான எந்த ஞாபகங்களும் என்னிடம் இருந்ததில்லை. நாவல் வாசிப்பு ஒரு வெறுப்பின் சின்னமெனவும், எனது கால அளவுகளை வெட்ட வந்த கருவிகளெனவும் ஒதுக்கியே வந்தேன். நண்பர்கள் சிலர் அது தவறு என்று குறுக்கிட்டாலும் நாவல் புத்தகங்களின் மீதுண்டான என் பார்வை கசப்பும் வெறுப்பும் மிக்கதாகவே தொடர்ந்தது.. பிந்தி ஒருநாள் இணையத்தில் திரு.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் உறுபசி படித்துப் பாருங்கள் என்று யாரோ ஒருவர் குறித்திருந்தார். அவரது நோக்கம் நாவல் படிக்க வைப்பதற்காக மட்டுமல்ல. அது ஒரு புதிய பரிமாணத்தைக் கொடுக்கும் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

உறுபசி. நாவலை வாங்கிய பிறகு உறுபசி என்றால் என்ன என்று தேடத்துவங்கினேன். நண்பர்கள் கூட உறுபசி என்றால் என்ன என்று கேட்கத் துவங்கினார்கள். பசி உறுதல் என்று சொல்லி சமாளித்து வைத்தேன்.

உலர்ந்த சொற்களால் இந்நாவல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்ற வரியே நாவலை வாங்கத் தூண்டியது என்றும் சொல்லலாம். எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் உலர்ந்த எழுத்துக்கள் நன்கு காய்ந்த பாறைகளில் படர்ந்திருப்பதாகவும் அதை என் எச்சிலற்ற நாவில் துடைத்து இழுப்பதாகவும் நாவல் படிக்கையில் உணர்ந்தேன். சம்பத் இன் இறப்பை ஒட்டிய நண்பர்களின் நினைவுகளும் சம்பத்தின் காய்ந்த வாழ்வுமே நாவலின் நரம்பாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பக்கங்களைத் திருப்புகையிலும் ஒரு வெறுப்பின் அடையாளம் இருப்பதாகத் தோன்றி அது எழுத்துக்களின் வளைவுகளில் நின்று என்னையே உமிழ்வதைப் போன்றும் இருக்கிறது. . நாவல் குறித்தான கசப்பை மெல்ல மெல்ல மேகங்கள் விலகுவதைப் போல உறுபசி விலக்கி வந்ததை சில மணிநேரங்களில் உணரமுடிந்தது.

சம்பத்தின் கல்லூரி நண்பர்களான ராமதுரை, அழகர், மாரியப்பன் மற்றும் யாழினி ஆகியோரின் சம்பத் குறித்தான நினைவுகளில் நாவல் பயணிக்கிறது. கல்லூரியில் தமிழ் இலக்கியம் விரும்பிப் படிக்கும் சம்பத்தோடு ராமதுரை, மாரியப்பன், அழகர் மூவரும் நிர்பந்திக்கப்பட்டு படிக்கிறார்கள். சம்பத்தின் வித்தியாசமான வாழ்க்கையும் விசித்திர எண்ணங்களும் மூவரையும் நன்கு கவர்கிறது. சம்பத் யாழினியின் காதலனாக, கடவுள் மறுப்பு கொள்கைகளில் ஈடுபடுகிறான். கம்பராமாயணத்தைக் கிழித்து எரிக்கிறான். அரசியல் கூட்டங்களில் பேசுகிறான். நன்கு மது அருந்தி தன்னைத் தானே ஒதுக்கிக் கொள்ளும் நிலைக்கும் வந்துவிடுகிறான். அவனது கல்லூரி வாழ்க்கை நிராசைகளோடும் மிகுந்த களிப்புகளோடும் செல்லுவதாக இருக்கிறது.

பின்னர் அழகரோடு சொந்த வீட்டுக்குச் செல்லும் போது தன் தந்தையையே வெறிமிகுதியால் விறகுக்கட்டையில் சாத்துகிறான். லாட்டரிச் சீட்டு வாங்கும் பழக்கமுள்ளவனாக இருக்கிறான். அவன் தங்கியிருக்கும் லாட்ஜுக்குக் கீழே உள்ள ஒரு டெலிபோன் பூத்தில் வேலை செய்யும் ஜெயந்தியுடன் உண்டான பழக்கம் சட்டென்று திருமணத்தில் முடிகிறது. அவர்களது திருமணம் தனித்து விடப்பட்ட இருவரின் மனநிலைக்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறது. திருமணத்துக்குப் பிந்திய சம்பத்தின் காமம் கடந்தகால நினைவுகளின் மோதலாக இருக்கிறது. யாழினியின் நிராகரிப்பு அவனது வெறிமிகுந்த காமத்தின் தீனியாக மாறியிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

சம்பத் ஒரு கிரைம் பத்திரிக்கையில் பிழை திருத்துபவனாக செல்கிறான். அங்கே குரூரமான உலகத்தில் தான் இயங்குவதாக எண்ணிக் கொள்கிறான். அவனது நிலைகொள்ளாத எண்ணங்கள் அக்கூர்மையான குரூரத்தின்பால் அலைகழிக்கப்பட்டு வேலையை உதறுகிறான். அதன் விளைவுகள் அவனை ஒரு மனச்சிதைவுக்கு உள்ளாக்கியிருந்தது. சம்பத் தன் வாழ்வு நெடுகவும் எந்த ஒரு தொழிலையும் விரும்பிச் செய்ததாக இல்லை. அது பூச்செடிகள் வளர்ப்பதாகிலும், ஏன், லாட்டரி வாங்குவதாகிலும் கூட.

சம்பத்தின் மனைவி ஜெயந்தியின் தாம்பத்திய வாழ்வு மிகக்குறுகியதாகவும், சந்தோஷங்களும் வருத்தங்களும் மிகுந்ததாகவும் இருக்கிறது. சம்பத் மருத்துவமனையில் சுருண்டு படுத்திருந்த பொழுது அவளது அலைக்கழிப்பும், தனிமையும் சம்பத்தின் வாழ்வுக்குப் பின்னர் ஏற்படும் மாற்றங்களும் மனதில் தாக்கம் ஏற்படுத்தாமல் இல்லை. ஒருவகையில் சம்பத்திற்கு ஏற்றவள் அவளாக மட்டுமே இருக்கமுடியுமென்று நினைக்கிறேன். யாழினி மிகக் கச்சிதமாக அவனைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு கழற்றிவிடுகிறாள். சம்பத், ஜெயந்தி தனக்குச் சரியானவளாக இருப்பாள் என்று கச்சிதமாக மணமுடிக்கிறான்.

இறப்புக்குப் பின்னர் ஏற்படும் சலனங்கள் குறித்து வெகுநாட்களாக சிந்தித்திருக்கிறேன். இந்த உலகம் ஒவ்வொருவருக்கும் தகுந்த வேலை கொடுத்திருப்பதாகவும் அந்த வேலையின் விளைவுகள் இறப்பிற்குப் பின்னர் ஒளிக்கவேண்டும் என்பதாகவுமே நினைத்துக் கொள்கிறேன். சம்பத்தின் நண்பர்கள் அப்படியானதொரு கலக்கத்தில் இருந்திருக்கவேண்டும்.

ஒருவகையில் சம்பத் ஐப் போன்றுதான் நாமெல்லாமே. மனச்சிதைவை நமக்குள்ளாகவோ, அல்லது நம் எழுத்துக்கள், கோபங்கள், ஏன் சந்தோஷங்களின் வழியேவோ கரைத்துவிடுகிறோம். நமக்குள் நாமே உருகி புதியவனாய் மாறிக் கொள்கிறோம். சம்பத்தின் இச்சைகளைப் போன்றே நமக்கும் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. என்னைக் கேட்டால் சம்பத் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்றேதான் நினைக்கிறேன்.

நாவலின் வழிநெடுகவும் வன்மத்தின் வண்ணம் ஊறிக் கொண்டே செல்கிறது. அது அடர்த்தி மிகுந்து கழுத்தை இறுக்குவதாகவும்கூட தெரிந்தது ( சட்டென்று நாவலை மூடி வைத்துவிட்டேன். ) திண்ணையெங்கும் தழுவிக் கிடக்கும் வெப்பத்தின் ஊடாக நாவலின் இளஞ்சூடு வாசிக்க இயலாத வெறுப்பைத் தோற்றுவித்ததை உணரமுடிகிறது. எழுத்துக்களை இவ்வளவு சூடாக எழுதமுடியா என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன். நாவல் படிக்கப் படிக்க என்னோடு ராமதுரையும், மாரியப்பனும், அழகரும் அவர்கள் சென்ற மலையிடுக்குகளில் பயணித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். சம்பத்தோடு உண்டான நினைவுகளும் நிகழ்வுகளுமாக எழுத்துக்கள் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தன.

சம்பத் எனும் தனிமனித வாழ்வின் கசப்புகளும், வன்மங்களும், மனச்சிதைவும் நாவலின் பிளந்த பாதையில் காணக்கிடைக்கிறது. புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தபிறகும் சம்பத்தின் மனைவி ஜெயந்தியைப் போன்று நாமிருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கமுடியும் என்று கேட்டுக் கொள்ளவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. அவளது ஒருபக்க வாழ்வு ஏன் முடிந்துவிட்டது என்று கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறேன். நிகழ்காலத்தின் மீதுண்டான தாபமும் குரூரமும் அலைகளைப் போன்று முட்டி முட்டிச் செல்கிறது.

இன்னொரு வகையில் சம்பத் ஏன் இப்படித் திரிகிறான் என்றும் கேள்வி எழுகிறது. அவனது எண்ணங்கள், நடத்தைகள், எல்லாமே விசித்திரமாகவோ அல்லது கசப்பான மனிதர்களைக் கண்டிராத புதிய அனுபவத்தையோ தோற்றுவிக்கிறது. அவனது காமம் ஏன் அவ்வளவு உமிழ்கிறது? அல்லது எல்லோருடைய காமமும் அப்படியான ஒன்றா?

நாவலின் ஓரிரு இடங்களில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தடுமாறியிருக்கிறார். அழகர் கதை சொல்லுவதாக நாவல் செல்கிறது. ஓரிடத்தில் மாரியப்பன் என்று குறிப்பிட்டு, அழகர் மீண்டும் தொடர்வதாக செல்கிறது... நம்பமுடியவில்லை. ஒருவேளை அச்சகப்பிழையாக இருக்கலாம் என்று கருதுகிறேன். அல்லது எனது வாசிப்பனுபவத்தின் குறைபாடாகவும் இருக்கலாம். சொல்லுவதற்கில்லை. அதைப் போன்றே நாவலும் சிறியதாக இருக்கிறதோ என்ற உணர்வும் இருக்கிறது. ஆனாலும் உறுபசியை இன்னும் நீட்டிக் கொண்டிருக்க முடியாதுதான்..

உறுபசி, கடும் பசிக்கு முன்னர் வயிறு ஒலிக்கும் ஓசையைப் போன்று மனதிற்குள்ளிருந்து சப்தங்களை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. அது நிரப்பமுடியாத பசியை சுமந்து கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. புத்தகத்தை மூடி நிதானிக்கையில் மனமூலையெங்கும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்துக்கள் இறைந்து கிடப்பதை மட்டும் உணரமுடிகிறது.

(இது என் முதல் புத்தக விமர்சனம். குறையிருப்பது அறிவேன். குட்டினால் தெளிவேன்.)

உறுபசி- நாவல் (குறுநாவல்)
எழுத்து : திரு.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்
பக்கங்கள் : 136
உயிர்மை வெளியீடு
விலை ரூபாய்.75.00

தமிழிஷில் வாக்களியுங்கள்
தமிழ்மணத்தில் வாக்களியுங்கள்
எதிர்வாக்க அளிக்க

28.4.09

நாய் பற்றிய கவிதை

|




எங்கள் வீட்டில் உயர்ரக நாய் ஒன்று உள்ளது
உருவியெடுத்த செம்மறியாட்டின்
வெற்றுக் குலையைப் போல
மடிந்து கிடக்கும் அதன் முகம்

ஜூஜூ என்று அதை அழைப்போம்
உயரம் அதிகமில்லை
அதன் விலையைவிடக் குறைவுதான்

என் மடியில்
என் அப்பா மடியில்
என் தங்கை மடியிலென
எல்லாருடைய மடியிலும் தவழும்.

ஜூஜூ இல்லாமல் சாப்பிடுவதோ
உறக்கமோ, ஏன் டிவிகூட பார்ப்பதில்லை
அதன் சலனத்தைத் தாங்காமல்
விடியாது என் தினம்

எத்தனை அழகு அது?
எத்தனை மிருது அது?

இதெல்லாம் உங்களைப் போல
நாய்களை ஏசும் நடுத்தர மக்களுக்குத்
தெரிய வாய்ப்பில்லை.

--------------------------------------

தமிழிஷில் வாக்களிக்க
தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க
எதிர்வாக்களிக்க


உன் கோபத்தில் சிவந்து போகிறது
நான் அன்று முத்தமிட்ட மூக்கு
என்னை தொடுவதற்கும்
நீ அநுமதிப்பதில்லை
விழிகளின் வெப்பம்
என்னைப் பார்த்து
விளிக்கிறது ஒரு கோபக்காரனாய்
மூச்சு முட்ட பேசும் உன் அதரங்கள்
மெளனியாக நோகடிக்கிறது என்னை
அன்று அணைத்த கரங்களும்
தட்டி விடுகிறது
கோலமிட்ட கால்களும்
கோபக் கனல் வீசுகிறது

பகல் பொழுது இப்படியே செல்ல
நேர்மாறாய் இரவு....
--------------------------------------------------
தமிழிஷில் வாக்களிக்க
தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க,
எதிர் வாக்களிக்க




நிரம்பி வழியும் பகலை மெல்ல மெல்ல துடைக்கும் இரவு நேரத்தில் தெருவில் விளக்குகள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன. குதறப்பட்ட தார்ச்சாலையின் வெப்பம் அடங்கிக் கொண்டிருக்க, அத்தெருவையே இருள் கவ்வி தன்னுள் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. பகல் முழுக்க நன்கு புணரப்பட்ட தெருவின் அயர்ச்சியை இரவுக்கு முந்திய நேரத்தினில் காணலாம்.

சுப்பைய்யா காலனி என்றழைக்கப்பட்ட அப்பகுதியில் இறுதி தெருவின் விளிம்பில் அவ்வளவாக கவனிக்கப்படாத பிள்ளையார் கோவிலின் முன் பேசிக்கொண்டிருப்பதுதான் அந்த பெரியவரின் அன்றாட வழக்கம். அவரது உரையாடலைக் கவனிக்கவோ, கேட்கவோ எவரும் அங்கு இருக்கமாட்டார்கள். விளக்கு உமிழும் ஒளியை சிறைபிடிக்க பூச்சிகள் அலைவது போல, அவரது வார்த்தைகளை சிறைபிடிக்க மெளனம் அலைந்து கொண்டிருக்கும். கடந்து செல்லும் மனிதர்களின் கேலிக்குறியாக அப்பெரியவர் காணப்பட்டார். ஓயாமல் இரைந்து பொழுதுக்குள் கரைந்து செல்லும் சப்தங்களின் ஊடாக அவரது பேச்சுக்கள் நிறைந்திருக்கும் மிளிர்ந்து நடக்கும் வெறுமையின் அங்கங்கள் அவரது பேச்சை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அல்லது வெறும் கல்லெனவே அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளையாரிடம் அவர் பேச்சுவார்த்தை கொண்டிருக்கலாம். மெல்லிய குரல் கொண்டவராதலால் பெரும் நிசப்தங்களைக் கலைக்க அவரால் முடிவதில்லை. அருகே இருக்கும் எவருக்கும் அவ்வளவு எளிதில் அவரது குரல் சென்றடையாது. பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவரது கண்கள் யாரையோ பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக இருக்கும். சிலசமயம் கண்களை மூடி மெளனமாக இருப்பார், அந்த சமயங்களில் அவர் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என்று எனக்குள் சம்மதமிட்டுக் கொண்டேன்.

அந்த பெரியவருக்கு சுமார் ஐம்பது வயது இருக்கலாம். நன்கு கருத்த மேனி, மீசை, தாடியெல்லாம் நரைத்து சற்று சுருங்கிய முகத்தோடுதான் அவர் எப்போதும் இருப்பார். வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டை.. சற்று பருமன்.. அவ்வளவுதான் அவரது மொத்த உருவமும். அந்தி சாய்ந்த பொழுதுகளில் எனது பள்ளிவேளை முடிந்தபிறகுதான் அவரை தினந்தோறும் சந்திக்க நேரிட்டது. முனைப் பிள்ளையாருக்கு எதிர் திசையில்தான் அவர் பேசிக் கொண்டிருப்பார். கை கால்களை அசைக்க மாட்டார், தனது புட்டத்தில் ஒட்டியவாறு இரு கைகளையும் கட்டிக் கொண்டு பேசுவார். அவரைக் காணும் பொழுதெல்லாம் மனதுக்குள் முளைக்கும் வியப்புக்கு மட்டும் அளவில்லாமல் இருந்தது. என்ன ஆனாலும் சாயங்காலங்களை அப்பிள்ளையார் கோவில்முன்பே கழிப்பார். நீண்ட நேரமாக ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டு இருப்பதும் ஆச்சரியமாகவே தென்பட்டது ; எதற்காக பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்? அவர் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவரா அல்லது ஆவிகளோடு பழக்கம் கொண்டவரா என்ற கேள்விகள் எழுந்தாலும் அவரிடம் பேசுவதற்கு எனக்கு தைரியம் போதவில்லை. பிள்ளையார் கோவிலுக்கு வருகை தரும் பக்தர்கள் கூட அவரிடம் எந்த ஒரு விசாரணையும் மேற்கொண்டதாக நான் கண்டதில்லை. எல்லோருடைய மனதிலும் அவர் ஒரு மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர் என்ற வடிவம் அமர்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

அவரைப் பற்றி தெரிந்ததாக சொல்லுபவர்களெல்லாம் "சொத்து பிரச்சனை அதான் பைத்தியமாய்ட்டான் கிழவன்" என்றோ, " குடும்பத் தகறாரு.. கெழவன் உளறாரு" என்று நையாண்டி நிறைந்த சந்தேகங்களையோ அல்லது அவரவர் கருத்துக்களையோ நிரப்புவார்கள். பிள்ளையார் கோவில் பூசாரி சிலசமயம் அப்பெரியவரைத் திட்டியபடியே அர்ச்சனை செய்வதைக் கண்டிருக்கிறேன். பூசாரியின் கோபத்திற்கு இவர் என்ன செய்திருப்பார் என்பது தெரியவில்லை. விரோதம் என்பது முன்பின் தெரியாதவர்களோடு வருவதென்பதால் கோபம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். பூசாரி ஒருமுறை தன் கையிலிருந்த சொம்பில் தேக்கி வைத்திருந்த நீரை உள்ளங்கையில் ஊற்றி அப்பெரியவரின் தலையில் தெளித்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். அக்கால கட்டத்தில் எதற்காக அப்படிச் செய்தார் என்று அறிந்து கொள்ள நினைக்கவில்லை.

பின்னொரு இரவில் அவரைப் பின் தொடர்ந்து செல்லவேண்டிய ஆவல் எனக்குள் ஏற்பட்டது. அத்தெருவின் மத்தியில் உள்ள எனது நண்பன் வீட்டுக்கு நான் தினமும் செல்வது வழக்கம். நானும் எனது நண்பனும் இணைந்து அவரைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஆயத்தமானோம். அதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தன. முதலாவது அப்பெரியவருக்கு ஒரு பெண் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டோம். இரண்டாவதாக அவர் ஆவிகளோடு பேசுபவர் என்று நண்பன் வீட்டு பால்காரர் சொன்னதும் நினைவுக்கு வந்தது. இருவரும் அவரைப் பின் தொடர்ந்தோம். வழிநெடுகிலும் அவர் ஏதோ ஒன்றை சொல்லிக் கொண்டபடியே சென்றார். அவர் இயற்கையோடு பேசுபவர் போன்று மரங்கள் தென்பட்டால் நின்று பேசுவார். மரக்கிளைகளில் வேதாளம் தங்கியிருக்கும் என்ற நம்பிக்கைகளை வளர்த்து வைத்திருந்ததால் இனம்புரியாத அச்சத்தோடு மேலும் அவரைப் பின் தொடர்ந்தோம். இரு தெருவுக்குத் தள்ளி மூன்றாவது தெருவில் அவர் திரும்பினார். திரும்பியவர் எங்கள் இருவரையும் கவனித்தார். நாங்கள் வேறெங்கோ செல்வது போல நடந்து கொண்டோம். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அவரது வீடும் வந்துவிட்டது. நாங்கள் ஆவலோடு எதிர்பார்த்த அவரது பெண்ணை அன்று பார்க்க முடியவில்லை (பிறிதொருநாள்தான் தெரிந்தது அப்பெண்ணுக்குத் திருமணம் ஆகி குழந்தையும் இருப்பது!) இருவரும் வீடு திரும்பினோம். அவருக்காக நாங்கள் செலவிட்ட நாழிகைகள் இவ்வளவே!

பெரியவரின் வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒரு சோகம், மனதை விட்டு நீங்காமல் அடம்பிடித்து இடம்பிடித்திருக்க வேண்டும். கேலிக்குறியாக இருந்த அவர், ஒருசில நாட்களில் கேள்விக்குறியாக மாறினார். ஒவ்வொருவருக்கும் மனத்தட்டுகள் ஒழுங்காக, நிரலாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சிலருக்கு அதிகமாகவும் சிலருக்குக் குறைவாகவும். ஒழுங்கற்ற நிலையில் தட்டுகளின் இடமாற்றத்தினால் பெரியவரைப் போன்ற மனக்கோளாறுகள் ஏற்படுவதுண்டு! . ஒருநாள் அவர் இறந்து போனதாக அவரது வீட்டின் முன்பு பந்தல் கட்டியிருந்தார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் தானாக விதிக்கப்பட்டிருக்கும் கால இடைவெளிகளில் ஒருசிலர் மறைந்தும் வடுக்களை விட்டுச் செல்வார்கள். அப்பெரியவரின் இறப்பு அப்படியானதொரு வடுவை என் நெஞ்சில் இட்டுச் சென்றது. அவரது இறப்பு அவருக்குத் தெரியுமா எனும் கேள்வி இன்னும் என்னுள் எழும்பிக்கொண்டே இருக்கிறது. இறக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் தனது இறப்பு பற்றி தெரியவேண்டிய அவசியமில்லையெனினும் தான் வாழ்ந்த நாட்களின் நினைவுகள் அத்தருணங்கள் ஊஞ்சல் கட்டி ஆடுமா ஆடாதா?

இப்பொழுது பிள்ளையார் கோவிலின் முன்பு பேசிக்கொண்டிருக்க யாருமில்லை. அத்தெருவைக் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு பொழுதுகளிலும் அப்பெரியவர் பேசிய வார்த்தைகள் மட்டுமே அக்கோவிலைச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். வார்த்தைகள் என்பது உடைந்துபோன மெளனத்தின் குறியீடுகள். யாருக்கும் தெரியாமல் குறியீடுகள் அவருக்குள்ளே முடிச்சிட்டு முடிந்து போனதுதான் அவிழ்க்க முடியாத சூக்குமமாக எனக்குத் தெரிகிறது. என் மனத்தட்டுகளில் அது என்றுமே அவிழ்க்க முடியாததாகத்தான் இருக்கிறது!

அன்புடன்
ஆதவா!


ஆஸ்கர் நாயகன் யார் என்றால் அது ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் தான் என்று நிரூபித்துவிட்ட இசைப்புயல் அடுத்து POP உலகிற்குள்ளும் நுழைந்துவிட்டார். Pussicat Dolls அழகிகளுடன் ரஹ்மான் Jai ho என்று பாடியிருக்கிறார். இது ரிமிக்ஸ் வெர்சன் என்றாலும் ரஹ்மானின் அடுத்த கட்ட உயர்வுக்கு இது உறுதுணையாக இருக்கும்!!

Pussicat Dolls ஏற்கனவே Stick with you, Don't cha, போன்ற பெரிய ஹிட் பாடல்களைக் கொடுத்த அழகிகளின் குழு!! அவர்களுக்கு ஏற்கனவே இந்தியா மேல் ஒரு கண்... பத்தாகுறைக்கு இசைப்புயலின் தொடர் அவார்ட்கள்.. இப்போ இந்த பாடல்தான் ஹாட்...... இப்பாடலில் நிகோல் இந்தியப் பெண்மணியைப் போல பொட்டு வைத்துக் கொண்டு  வருவது குதூகலமாக இருக்கிறது. மிகவும் அழகாக இருக்கிறார்... கீழே ஒரு லுக் விடுங்களேன்...



இசைப்புயல் விரைவில் Grammy அவார்டுகளை வெல்ல இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்!!!

Pussycat Dolls இன் முன்னணி பாடகியான Nicole Scherzinger உடன் நம் இசைப்புயல் ஏ.ஆர்.ரஹ்மானும் இணைந்து பாடும் ரிமிக்ஸ் பாடல் Jai ho (You Are My Destiny)

யூ ட்யூபில்...

இந்த பாடலை இலவசமாக டவுன்லோடு செய்யவேண்டுமா? இங்கே..


இந்த உலகம் எதற்காவோ ஒரு பயணத்திற்குத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஆரம்பம் எப்படி இருந்ததோ அதைப் போன்றே முடிவும் இருக்கலாம் இந்த இடைவெளியில் சிறு சிறு குமிழ்களாக வரலாற்றைச் சேதப்படுத்தி சேமிக்கும் துகள்களாக நிரப்புகிறது மனித வாழ்க்கை. கெல்லியிடம் நான் கற்றுக் கொண்ட பயணங்கள் எத்தனையோ..

வாழ்க்கைகளுக்கு வழிகாட்டிகளாக எவை வேண்டுமானாலும் அமையலாம். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துரும்புகளுக்கும் வழிகாட்டிச் செல்லுவது என்பது எத்தனை சிரமமான விஷயம். ஒரு வெங்காயம் உரிப்பதைக் கூட என் அம்மாவைப் பார்த்து செய்தேன் என்று சொல்லும் பொழுது அச்செயலுக்கான வழிகாட்டி அம்மாவாக ஆகிறாள். நான் கெல்லியை ரசிக்கும் பொழுதெல்லாம் இதனையே நினைத்துக் கொள்ளுவேன். என் நரம்பின் வழியினூடு இசைத்தட்டுகள் தொடர்ந்தோடுவதற்கும் அடிப்பாலமாக கெல்லி இருந்ததை இப்பொழுதும் நினைத்துப் பார்க்கமுடிகிறது. அவளே முழு நாதமும் ஆகிறாள் என்று பொய்சொல்லமுடியாது. அவள் என்று சொல்லுவதைக் காட்டிலும் கெல்லியின் படைப்புகளை என்றுவேண்டுமானால் சொல்லிக் கொள்ளலாம்தான் ஆனா படைப்புகள் அவளிடமிருந்து வருகின்றமையாலும், அதன் ஒவ்வொரு நுனியிலும் அவளது இசைவுகள் இருப்பதாலும் கெல்லியை மட்டுமே என்னால் குறிப்பிட முடிகிறது.  

நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னர் பழைய வீட்டில் Breakaway யின் பாடல்கள் வீட்டின் மூலையெங்கும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது எழுந்த மனக் கிளர்ச்சியும், வேறுபாடும் எந்தவகையிலும் சொல்லமுடியாதவை. வெறும் பொழுதுபோக்குப் பாடலாகவோ, அல்லது கவர்ந்திழுக்கும் கவர்ச்சிப் பாடலாகவோ இருப்பதைக் காட்டிலும் அப்பாடல் எப்படி ரசிகனை லயிக்கவைக்கிறது என்பதில்தான் வெற்றியின் சூட்சுமம் அடங்கியிருக்கிறது. எனக்கு அதன் முடிச்சு அவிழ்ந்ததும் கட்டவிழ்ந்து சிறகை விரித்து அகண்டவெளியில் பறக்கும் சிறு பறவையைப் போன்றதொரு உணர்வை ஒவ்வொருமுறையும் பெறுகிறேன். கெல்லியின் பாடல்கள் வரிகளில் மயங்கி கவிதை எழுதிய காலமும் உண்டு!! 

Since you been gone பாடலின் கவிதைத்துவமும் Breakaway பாடலில் அது உச்சம் பெறுவதையும் காணும் பொழுது, கெல்லி ஒரு நல்ல கிரியேட்டிவ் பாடகியாக இருக்கவேண்டும் என்பது கருத்து. Because of you பாடலின் காட்சியமைப்பு வெகுவாக கவர்கிறது. இதைப் போன்றதொரு கற்பனையை எந்த திரையிலும் நான் கண்டதேயில்லை. அதைப் பற்றிய சிறுகுறிப்பு ஒன்றை உங்களிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

கணவன் தம்பதி இருவருடையே நடக்கும் ஊடலைக் குறித்த இப்பாடல், கெல்லி எனும் பெண், தன் சிறுவயது பிராயத்தில் ஏற்பட்ட அப்பா அம்மா ஊடலைப் பார்க்க, கடந்த காலம் நோக்கிச் செல்லுகிறாள். அவள் கடந்த காலத்தில் கெல்லி சிறுவயதாக இருப்பாள்.. நிகழ்கால கெல்லியும், கடந்த கால கெல்லியும் இணைந்து அந்த ஊடலைக் கவனிப்பார்கள். ஆகவே அந்த பிரிவு மனப்பிளவை ஏற்படுத்தி உறவுகளிடையே நிலைக்குலைவை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதால் மீண்டும் நிகழ்காலம் திரும்புகிற கெல்லி, எந்த ஊடலும் இல்லாமல் தன் கணவனோடு இருக்கப் பிரியப்படுகிறாள்!!!

அவசியம் இப்பாடலைப் பாருங்கள்... அதில் ஒளிந்திருக்கும் கவிதை தன்னாலே வெளியே வரும்!! காட்சியமைப்பில் பின்னியெடுத்திருப்பார்கள்...

இங்கே கிளிக்குங்கள்


Since you been gone இல் தொடங்கி இதோ இன்று வந்திருக்கும் My Life Would Suck Without You வரை நீண்டு நிற்கிறது எனக்கும் அவளுக்குமான இசைத் தொடர்பு.. கெல்லியின் பாடலை சலிக்காமல் கேட்டு, கணிணியே சலித்திருக்கலாம்.. அவள் சொல்லவருவது என்ன என்பதிலேயே எனது பார்வையும் ஆர்வமும் அடங்கி, அது எண்ணிக்கைகளைத் தாண்டி ரசிக்கவைக்கிறது.

இசை என்பது ஒரு பொதுமொழி. அதை ரசிக்க யாரும் எதையும் கற்றுக் கொள்ளத் தேவையில்லை. ரசிக்கும் தகுதி இருக்கும் எவரும் எதையும் செய்யலாம்.

My Life Would Suck Without You பாடல் UK யில் முதலாம் இடத்தைப் பிடித்திருப்பது இனம்புரியாத மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. 

தற்பொழுது US Hot #1 (Billboard Hot 100) உம் இப்பாடல்தான்....

ஒருமுறைதான் கெல்லியின் இசையை ரசித்துப் பாருங்களேன்.. அவளுள் நுழைந்து அவளைக் காதலித்துப் பாருங்களேன்!!

Videos :

Breakaway
Behind These Hazel Eyes
Since U Been Gone
My Life Would Suck Without You


Albums :

for torrents only : (please download utorrent before continue)

Breakaway
All.I.Ever.Wanted

இந்த பாடல்களை கேட்டுவிட்டு நிச்சயம் என்னைப் பாராட்டுவீர்கள்... பதிவு எழுதியதற்காக அல்ல, அழகான பாடல்களைப் பகிர்ந்ததற்காக....

---------------------------------------------


10-02-2007, 12:12 AM

குழாயடி......

கூச்சல், கும்மாளம்.
பெண்களின் வாயினில்
கெட்ட வார்த்தைகள்
முன்னெப்போதும் கண்டிராத
குடிமிச் சண்டை.
சலசலவென நீர்ச் சத்தம்
ஆண்களின் தயக்கம்
எல்லாவற்றையும் மீறி
எங்காவது குனிவார்களா என்று
பார்க்கிறது இரு கண்கள்.........

                  

11-02-2007, 08:47 PM


ரசத்தோடு இணைந்த பெருங்காமத்து
மூலையில் அயர்ந்துபோன விளக்கொளி
மீதமிருக்க, சொக்கிய கண்ணைக்
கட்டிப்போட்டு பெருந்துளியாய்
நெற்றிப்பட்டையில் வியர்க்க
ஆதிகளும் அந்தங்களும்
சுற்றும் ஆகாச நிலவில்
அந்தரங்கமாய் பறக்க நினைத்து
தோற்றுப்போய் மீண்டும்
வீழ்ந்து கிடக்கிறது
இரண்டு புறாக்கள்...
  



தமிழிஷில் வாக்களிக்க

தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க

எதிர்வாக்களிக்க



பேய்களுக்கும் எனக்குமுண்டான அளவில்லாத காதல் சிலநாட்கள் வரையிலும் முடிவில்லாத தூரத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. முன்பு சில மாதங்களுக்கு முன்னர் வெறுமை படிந்த அறையில் தனிமையைத் துணைக்கொண்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்த பொழுதுகளில் பேய்களோடுதான் என் காதல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் என்னோடு புணர்ந்த பேய்கள் மறுநாள் விடிவை நெருங்குவதற்குள் இறந்தோ, அல்லது மறைந்தோ விடுகின்றன. இருளும் இருள் சார்ந்த பொருளும் ஒவ்வொரு தினத்திய பேய்களை உற்பத்தி செய்வதற்காக காத்திருக்கும் பொழுது என் கோரைப்பாய்க்கு அடியில் உலர்ந்து போன என் காதலும் காத்திருக்கும்.

பேய்களுக்கும் எனக்குமான தொடர்பு மிகச் சிறுவயதிலிருந்து தொடங்குகிறது. அதன் தொடக்கத்தில் என்னை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டு இரவுகளில் சுற்றியலையும்.. கனவுகளுக்குப் பதிலாக பேய்கள் நடனமிடுவதை பல நாட்கள் உணர்ந்திருக்கிறேன். திகில் படக் கதாநாயகிகளைப் போன்று இரவில் அலறி விழித்து எனக்கருகே இருக்கும் பொருட்கள் தூரத்தில் ஓடுவதைக் கண்டு பிரமை பிடித்தவன் போல அமர்ந்திருப்பேன்.

பேய்கள் என்னைக் காதலிக்கத் தொடங்கிய தினங்கள் அவை. அவைகளின் முத்தங்களின் அளவுக்கு எண்ணிக்கை இல்லாமல் போகவே, என் பெற்றோருக்கு இந்நிலையைச் சொல்லவேண்டிய கட்டாயம். தூக்க கலக்கத்தில் அப்பா எழுந்து என்னாச்சுடா என்பார். அவர் எங்கோ ஒரு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு மிக மெல்லிய குரலில் பேசுவதாகவும், அவர் நீட்டும் கரங்கள் என் அருகே நீண்டு என்னைக் குத்துவதாகவும் தோன்றும். அவர் என்னுடைய நிலையை அவர் புரிந்து கொண்டாரா இல்லையா என்று தெரியாது. ஆனால் என்னை பேய்களிடமிருந்துபிரிக்கும் உத்தியை நன்கு அறிந்திருந்தார். ஒருவகையில் என் அப்பா ஒரு பேயோட்டிதான். அந்த சிறு அறையில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த விளக்குத் தட்டில் கிடந்த திருநீறை எடுத்து என் நெற்றியில் பூசிவிடுவார். "அப்பா, அப்பவும் பேய் போகலைன்னா" என்று சந்தேகத்தோடு கேட்பேன். கையில் புதிய ஏற்பாடு ஒன்றைக் கொடுத்து அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் படிக்கச் சொல்லுவார். நான் படித்த பள்ளி கிறித்துவப் பள்ளி என்பதால் அருகே இருந்த தேவாலயத்திற்கு தினமும் செல்வது என் வழக்கமாக இருந்தது. அங்கே சுவிசேஷ பாடல்கள் (சுவிசேஷம் என்பது சரியான சொல்லா தெரியவில்லை), குறும் பைபிள்களும், இலவசமாகக் கிடைக்கும்.. அவை பின்னுக்கு என் பேயோட்டும் புத்தகங்களாக இருக்கப் போகின்றன என்பதை அறியவில்லை.

கனவுகளில் நீங்கள் நவீன ஓவியங்களைக் கண்டிருக்கிறீர்களா. மெலிந்த சிவப்பு வர்ணத்தில் நடுவே இருந்து பிம்பம் உடைந்ததைப் போன்ற விரிசல்க்ளுக்கு இடையே பூத்திருக்கும் மரக்கிளைகளில் ஒன்றில் நான் அமர்ந்திருப்பேன். எனக்கு அடுத்த கிளையிலிருந்து ஒழுகும் இரத்தத்தை நக்கிக் குடித்தவாறு பேயொன்று தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.. பார்க்க பயங்கரமான காட்சிதான். இது என் உறக்க காலத்தில் எத்தனை நொடிகள் நீண்டது என்பது தெரியாது. ஆனால் அடுத்த நொடியில் பிம்ப விரிசல்களின் ஒவ்வொரு கீற்றுகளிலும் என் அங்கங்கள் சிதறிக் கொண்டிருப்பதை உங்களால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறதா?

கிட்டத்தட்ட ஓவியங்களை ஒத்திருந்தன பேய்கள் என் காதில் ஓதிய கவிதைகள். இருளும் நிசப்தமும் உடன் ஓடிவரும் சொற்களை மடித்து கவிதைகள் கொட்டின. அவைகளின் ஓங்காரத்தில் கொட்டிய கவிதைகளிலெல்லாம் யாருடைய குருதியோ நிறைந்திருக்கும். காகிதத்தில் விரிசலுற்று

தற்காலிக பேயோட்டிகள்தான் என் வாழ்நாளில் பலநாட்களில் நான் கண்டிருந்தவையாக இருந்தது. பைபிள்கள் காகித அரிப்பில் இரத்தம் தீர்ந்துபோய் இறந்து கிடந்தன, ஆன்மீக முடிச்சுகளை அவிழ்த்து விட்டதால் எந்த புத்தகமும் பேயோட்ட முன் வரவில்லை. பெரும் மரணத்தினிடையே போராடி எழும் மனிதர்களைப் போன்று உறக்கத்தில் எழுந்து, மாளாத் துயரில் அங்கங்கள் வெடித்து இறக்கும் நொடிகளைப் போன்று பேயோடு உறவாடிக் கொண்டிருந்த அந்த இரவுகளை எப்படி மறப்பது? கொஞ்சம் வயது ஆகிவிட்டது. இந்த விஷயத்தை யாரிடம் சொல்லுவது எனும் மானப் பிரச்சனையாக வேறு இருந்தது. பேய்கள் என்னை நிர்வாணமாக்கி நடுச்சாலையில் நிற்கவைத்ததைப் போன்று ஒவ்வொரு இரவுகளிலும் மானம் பறிபோனது.

பின்வந்த நாட்களில் வேறு வழியின்றி எனக்குத் தெரிந்த ஒரு சென்னை தோழியிடம் என் பிரச்சனையைப் பகிர்ந்தேன். சாதாரணமாக யாரிடமும் சொல்லக்கூடாதென்று நினைத்த விஷயங்களை வேறு வழியின்றி சொல்லவேண்டியதாக ஆக்கிவிட்டது.. அந்த தோழியும் ஒரு கிறித்துவள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவளை நேரில் கண்டதில்லையெனினும் அவளே எனக்கு நிரந்தர பேயோட்டியாக இருந்திருக்கிறாள் என்பது அப்பொது தெரியாமல் போய்விட்டது. யோகாக்களில் கவனத்தைச் செலுத்தச் சொன்னாள். பதினைந்து நாட்கள் யோகா என்று "வாழ்க வளமுடன்" வேதாத்திரி மகரிஷியின் யோகசாலைக்குப் பயிலச் சென்றேன்.எனது இரவுகளை மர்மமாக்கிக் கொண்டிருந்த பேய்கள் யோகசாலையில் பயின்ற தியானங்களால் சற்று இரங்கவேண்டியதாக ஆகிவிட்டது. தியானங்களின் ஆற்றலுக்கு என்னைப் பீடித்திருந்தவைகள் மெல்ல மெல்ல அகலத் துவங்கின. பதினைந்தாம் நாளில் என்னோடுண்டான தொடர்ப்பை முற்றிலும் அற்றுவிட்டு வேறு எவரையோ பீடிக்கச் சென்றுவிட்டது பேய்கள்.

இப்பொழுது பேய்கள் இல்லாத இரவுகளைத்தான் ஒவ்வொரு நாளும் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தியானங்களுக்கான பேயோட்டும் வேலை பதினைந்தாம் நாளோடு முடிந்துவிட்டது. என்னைவிட்டு அகன்ற பேய் இப்பொழுது எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. தூரத்தில் இருக்கும் பொழுதுதான் காதலியின் அருமை புரியும். இரவுக்காதலியாக வலம் வந்த பேய்கள் இப்பொழுது எங்கே இருக்கின்றன என்று தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் பேய்களைப் போன்று எனக்கு நவீன ஓவியங்களையும் கவிதைகளையும் புகுத்தியவர்கள் வேறு எவருமில்லை!

தமிழிஷில் வாக்களிக்க

தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க.

தமிழ்மணத்தில் எதிர்வாக்களிக்க


பெண்களின் குளியலறை
எப்பொழுதும் வாசனை மிக்கதாக இருக்கிறது
கடந்து செல்லுகையிலும்
அறைக்குள் நுழைகையிலும்

அவர்களின் அழுக்குகள்
சுவற்றில்
புலப்படாத ஓவியங்களை
நவீன தத்துவங்களாக வரைகின்றன

வழுக்கி விழும் பல்லிகளுக்கு மோட்சமும்
அகப்படாமல் ஒளிந்து கொள்ளும்
பூச்சிகளுக்கு வேட்கையும்
பெண் குளியலின் பரிசாகக் கிடைக்கின்றன

நான்கு சுவர்களுக்குள் பதுங்கியிருக்கும்
பெண்களின் ரகசியங்களை
எளிதில் எவராலும்
கவர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை

இப்பொழுதும்
நீங்கள் எட்டிப் பார்க்கலாம்
பெண்கள் இல்லாத நேரங்களில்
சுவர்கள் எவ்வளவு சோம்பிக்கிடக்கின்றன என்று

தமிழிஷில் வாக்களிக்க

தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க..

தமிழ்மணத்தில் எதிர்வாக்களிக்க


யாழினி ஒரு தீர்க்கமான முடிவோடு அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகத்தில் கோபங்களும் ஏமாற்றங்களும் நிறைந்திருந்தன. தன் தந்தை ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டார் என்று மாறி மாறி யோசித்தாள். தன் தோழிகள் எல்லோரும் பெற்றோர்கள் பேச்சை மதிப்பதில்லை ; தான் மதித்து நடந்தும் தன் வழியில் குறுக்கிடுகிறாரே என்று அழுதாள்.. அவளது அறையில் உடைகள் கலைந்து சிதறிக் கிடந்தன. பொருட்கள் நொறுக்கப்பட்டிருந்தன. சற்று முன் அவளது கோபத்தின் தாண்டவத்தை நினைத்து தன்னைத் தானே நொந்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள்.

யாழினி C-MC சாக்லேட் நிறுவனத்தில் மேலதிகாரியாக பணிபுரிகிறாள். நல்ல அழகுவாய்ந்த முகம், திறமைகள் கொட்டிக்கிடக்கும் அவளது இளமை, எல்லாவற்றையும் விட, அவளது பொறுப்புணர்வும் சமூக அக்கறையும் அந்நிறுவனத்திற்கு பெருமையும், அந்நிறுவனத்திற்குத் தூணாக விளங்கும் தன்மையும் சேர்த்தது. அவளுடன் பணிபுரியும் அருள்மொழியுடன் உண்டான காதல் தான் இப்பொழுது பிரச்சனையே.. யாழினியின் தந்தை இந்த காதலுக்கு ஒத்துக்கொள்ளவேயில்லை. யாழினியின் காதல், அவளது கண்களை மறைத்து இருந்தது.

தன் கைக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் யாழினி. அவளது கோபத்தின் சதவிகிதம் 67 % மாக இருப்பதை அது சுட்டியது.. மருத்துவரைச் சந்திக்க இன்னும் இரண்டு மணிநேரங்கள் இருக்கிறது. இப்பொழுது கிளம்பினால் சீக்கிரம் போய் சேர்ந்துவிடலாம் என்று நினைத்தவாறே அலங்காரம் செய்யவிருக்கும் எந்திரனை அழைக்க, தன் கைக்கடிகாரத்தின் இடது மூலையில் இருக்கும் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினாள். அவளது அறையின் ஒரு மூலையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த எந்திரம் அவள் இருக்குமிடத்திற்கு வந்து அவளது அலங்கார வேலைகளை எப்பொழுதும் போல செய்யத் துவங்கியது. சிறிது நேரம் கழித்து, அறையை விட்டு நீங்க தயாரானாள். அறைக்கதவின் தாழில் பொதிக்கப்பட்டிருந்த எண்களில் சிலவற்றை அழுத்தி தன் கட்டை விரலால் முத்திரை வைத்துவிட்டு லிஃப்டை நோக்கிச் சென்றாள்.

அருள்.... நம் காதலின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் தெய்வீகம் அடங்கியிருக்கிறது. நம்மைப் பிரிக்க எவராலும் முடியாது. அருள்... மிசிசிபியில் நாமும் நம் குழந்தையும் மணல் வீடுகட்டி ஆடுகிறோம் பார்த்தாயா.. ஏனடா... அந்த வீட்டை கலைத்துவிட்டாய்? ... பார்..... அதோ தெரிகிறதா.. என் முதுமையிலும் உன் காதலை எப்படியெல்லாம் கொட்டுகிறாய்... நமக்குப் பின்னால் இருந்து கொண்டு நம் பிள்ளைகள் கேலி செய்வதைப் பார்த்தாயா?? ஒரு அந்நியோன்யமான குடும்பமாக இருப்பதை நினைத்துப் பெருமைப்படுகிறேனடா.. அருள்.... அருள்.....

அவளது நினைவுகள் எல்லாம் கண்முன்னே திரைகட்டி ஓடுவதைப் போன்று காட்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. லிஃப்ட் நின்றது. வாசலை நோக்கி வேகமாக நடந்தாள். செல்லும் பொழுது வாசலோரத்தில் பூத்திருந்த ரோஜாவைத் தொட்டு ரசித்துவிட்டு ஏதேதோ எண்ணியவாறு மீண்டும் நடந்தாள். யாழினிக்கு நடப்பது மிகவும் பிடித்த விஷயம். அவள் மற்ற பாதசாரிகளைப் போன்று நகரும் தளங்களில் (Moving Platform) செல்லமாட்டாள். சாவகாசமாக, ஏதாவது ஒரு மின் காகிதத்தைச் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டு மூவிங் ப்ளாட்ஃபாரங்களில் செல்லும் மனிதர்களை அவளுக்குப் பிடிக்காது... நடப்பது தேக ஆரோக்கியம் என்பதால் அவள் அதை எப்போதும் விரும்புவாள்.

அருள்மொழியைப் பற்றி சொல்லவில்லையே... யாழினியின் திறமைக்கு ஈடானவன் என்றே சொல்லலாம். ஆண்களுக்குரிய வசீகரம், வலிமை, சிலசமயம் கோபம் ஆகிய எல்லாமும் அடங்கியிருந்தது அவனிடம். யாழினியுடன் பணிபுரிந்தாலும் பணி நேரங்களில் அவன் யாழினியை தன் காதலியாக எண்ணமாட்டான்... ஒரு சக கொலிக்.. அவ்வளவுதான்.. இந்த அணுகுமுறையும் யாழினிக்குப் பிடித்திருந்தது. அருள் முதலில் VC (வீடியோ கான்ஃப்ரன்ஸ்)யில்தான் பணிசெய்து கொண்டிருந்தான்... ஆனால் அவனது திறமையை நன்கு அடையாளம் கண்டுகொண்ட நிறுவனம், அவனை நிறுவனத்திற்கு வந்து பணிபுரியும்படி சொல்லியிருந்தது... இவர்கள் இருவருக்கும் காதல் எப்படி வந்தது என்பது இருவருக்குமே தெரியாத விசயம்... அதை அவர்கள் பேக்வர்ட் மெஷின் மூலமாக தெரிந்து கொள்ள என்றும் ஆசைப்பட்டதில்லை.... இருந்தாலும்....... ஏதோ ஒன்று...... யாழினியின் தந்தை அருளை வேண்டாமென்று சொல்லக் காரணமாக இருந்தது...

யாழினி தன் பின்னங்கழுத்தைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டாள். ஃபாலோயர் சிப் பதிக்கப்பட்டிருந்தது... முந்தைய தினம் தான் அவளது தந்தையின் ஐடியை தன் சிப்பிலிருந்து அழித்தாள். இனி அவள் எங்கே செல்கிறாள் எனும் விபரங்கள் அவளது தந்தைக்குச் செல்ல வாய்ப்பில்லை... நடை ப்ளாட்பாரத்தில் வேகமாக நடந்தாள். தன் வாழ்வின் முக்கிய தினமும், மிகமுக்கிய முடிவும் எடுக்கப் போகும் நாள்... தன் பரம்பரையில் யாருமே செய்யாத காரியத்தை அவள் செய்யப்போகிறாள்.. தனது அலைபேசியில் மருத்துவமனைக்கான பாதையை சரிபார்த்துக் கொண்டாள். இதோ... மருத்துவமனையை அடைந்தும் விட்டாள்.

கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவிற்கு பலமாடிகளை அடுக்கியிருந்தது அந்தக் கட்டிடம்... 325 C ப்ளாக்கிற்குச் செல்லவேண்டும் என்று ரிஷப்ஷனில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு எந்திர பொம்மையிடம் ஒரு காகிதத்தை நீட்டினாள். அதில் மருத்துவரின் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் நேரம் என்ன சிகிச்சை ஆகிய அத்தனை விபரங்களும் அடங்கியிருந்தது. அந்த பொம்மை ஒரு ஸ்க்ராச்சிங் கார்டை அவளிடம் கொடுத்தது. யாழினி நேராக கட்டிடத்தின் பின்புறம் சென்றாள். அங்கே ஃப்ளையர்கள் இருந்தன. பல அடுக்குமாடிகள் கொண்ட கட்டிடங்கள் இந்தமாதிரி ஃப்ளையர்களை வைத்திருந்தன. உடனடியாக எந்த மாடிக்குச் செல்லவேண்டுமோ அங்கே சென்றுவிடலாம்.. நிறைய மனிதர்கள் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள். யாழினி நேராக அந்த ஸ்க்ராச் கார்டை ஒரு ப்ளையருக்கு முன் அமர்ந்திருந்த பொம்மையிடம் நீட்டினாள். அது யாழினியைப் பார்த்து, " நீங்கள் மூச்சை இழுத்தும், இரத்த அழுத்தம் அதிகமாகவும் வந்திர்க்கிறீர்கள். உங்களை ஓய்வுக்குப் பின்னரே அனுமதிக்க முடியும்" என்று சொல்லிவிட்டு, அடுத்த மனிதரைப் பார்த்தது... யாழினி ஓய்வறைக்குச் சென்றாள்...

யாழினியின் எண்ணங்கள் மீண்டும் கண்ணைக் கட்டின... அப்பா.... அருள்மொழியோடு உண்டான காதலை மறுப்பது மிகவும் தவறு.. நான் மற்றவர்களைப் போல் பாசமின்றி வளர்ந்திருந்தால் உங்களைக் கேட்கவேண்டிய எண்ணமே இல்லை.. ஆனால் என்னால் பாசத்தையும் காதலையும் மறக்கமுடியவில்லை... வேறு வழியுமில்லை அப்பா... என்னை நீங்கள் குழாயிலிருந்து எடுத்தது முதல் இந்த இருபத்தி ஐந்து வருடங்கள் பாசமாக வளர்த்தீர்கள்.. ஆனால் அடுத்து வரும் தொண்ணூறு வருடங்கள் அருள்மொழிதான் எனக்குத் துணையாக இருப்பான்.. ஆமாம் அப்பா.... நான் அவனைத் திருமணம் செய்யப் போகிறேன்.... உங்களது பிரச்சனை அருள்மொழி ஒரு அந்நிய கிரகத்தவன் என்பதுதானே!! இதோ.... அக்கிரகத்திய முறைப்படி நான் உருமாறப் போகிறேன்.. அக்கிரகத்து பிரஜை ஆகப்போகிறேன்.. மன்னித்துவிடுங்கள் அப்பா... ஒரு மனிதனாக இருந்தால் எம் காதலை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டீர்கள்.. நான் ஒரு ஏலியனாக இருந்தால்???

யாழினிக்கு ஃப்ளையர் தயாராகிவிட்டது... அவளை அண்டியிருக்கும் சோகங்களோடு அவளும் பறக்கவிருக்கிறாள்.. 325 C ப்ளாக்கில் இருக்கும் மனிதர்களை ஏலியன்களாக்கும் மருத்துவமனைக்கு.................

Subscribe